Η δημοκρατία σκοτώνει τους εξαιρετικούς

Οι ληστές του ελληνικού λαού προσπαθούν να πείσουν την κοινή γνώμη για την αξία της δημοκρατίας και πόσο σημαντικό είναι να την διαφυλάξουμε και να την προστατεύσουμε στην χώρα που γεννήθηκε. Για να ζει η δημοκρατία όμως πρέπει να πεθαίνουν ή να φιμώνονται οι εξαιρετικοί. Αγαπητέ αναγνώστη, πιθανόν να είσαι ένας από αυτούς που υποστηρίζουν πως σήμερα δεν υπάρχει δημοκρατία. Θα σου αποδείξουμε με τα λεγόμενα των μεγάλων φιλοσόφων μας ότι η δημοκρατία δεν υπήρξε ποτέ. Ας ξεκινήσουμε με τον Αριστοτέλη:

«Αν υπάρχει κάποιος, ή περισσότεροι από ένας, αλλ’ όχι τόσοι, ώστε να μπορούν μόνοι τους να συμπληρώσουν όλα τα αξιώματα της πόλης, που να διαφέρει τόσο ως προς την αρετή, ώστε ούτε η αρετή όλων των άλλων ούτε η πολιτική τους ικανότητα, να μπορεί να συγκριθεί με τη δική του, είτε είναι ένας είτε περισσότεροι, δεν θα πρέπει να τους συμπεριλάβουμε στους πολίτες της πόλης. Θα αδικηθούν αν θεωρηθούν ισάξιοι με τους ίσους, ενώ είναι τόσο ανώτεροι σε αρετή και πολιτική ικανότητα. Γιατί τούτος θα πρέπει να θεωρείται θεός μεταξύ των ανθρώπων. Είναι φανερό, λοιπόν, πως η νομοθεσία πρέπει κατ’ ανάγκη ν’ αναφέρεται στους ίσους, ως προς την καταγωγή και τις ικανότητες, διότι για εκείνους [τους κατα πολύ ανώτερους] δεν υπάρχει νόμος. Γιατί οι ίδιοι είναι νόμος. Θα ήταν δε γελοίος, όποιος τολμούσε να νομοθετήσει εναντίον τους.

Και θα μπορούσαν ν’ απαντήσουν, όπως απάντησαν, σύμφωνα με τον Αντισθένη, τα λιοντάρια στους λαγούς, που δημηγορούσαν και αξίωναν όλα τα ζώα να έχουν ίσα δικαιώματα.

ceb1cf81ceb9cf83cf84cebfcf84ceadcebbceb7cf82-ceb7-cf88cf85cf87ceae-ceb5ceaf

Οι δημοκρατίες, για τούτο τον λόγο θεσπίζουν τον οστρακισμό. Γιατί τούτες φαίνεται πως πάνω απ’ όλα επιδιώκουν την ισότητα, ώστε οστράκιζαν όσους φαίνονταν να υπερέχουν σε δύναμη, πλούτη, φιλίες ή σε κάποια άλλη πολιτική ισχύ και τους απομάκρυναν από την πόλη για ορισμένα χρόνια. Η μυθολογία αναφέρει δε πως οι Αργοναύτες εγκατέλειψαν τον Ηρακλή για τον ίδιο λόγο. Η Αργώ δεν ήθελε να τον μεταφέρει μαζί με τους άλλους, γιατί ήταν πολύ βαρύτερος τους. Γι αυτό δεν πρέπει να θεωρούμε απόλυτα σωστή την επίκριση εκείνων που κατακρίνουν το τυραννικό πολίτευμα και τη συμβουλή που έδωσε ο Περίανδρος στον Θρασύβουλο. (Γιατί λέγεται πως ο Περίανδρος δεν είπε τίποτα στον κήρυκα που είχε σταλεί να πάρει τη συμβουλή, αλλά έκοβε τα στάχυα που εξείχαν για να εξομαλύνει τον αγρό. Ο κήρυκας μη γνωρίζοντας την αιτία τούτης της πράξης, περιέγραψε τα γεγονότα και ο Θρασύβουλος θεώρησε πως έπρεπε να σκοτώσει τους άνδρες που υπερείχαν).

Διότι τούτο δεν συμφέρει μόνο τους τυράννους, ούτε το κάνουν μόνο οι τύραννοι, αλλά το ίδιο συμβαίνει στις ολιγαρχίες και τις δημοκρατίες. Γιατί κι ο οστρακισμός την ίδια περίπου ισχύ έχει, με το να περιορίζει κατά κάποιο τρόπο και να διώχνει τους πολίτες που υπερέχουν. Το ίδιο κάνουν κι όσοι έχουν στρατιωτική δύναμη, στις πόλεις και τα έθνη όπως για παράδειγμα οι Αθηναίοι στους Σαμίους, Χίους και Λεσβίους, (γιατί μόλις ισχυροποιήθηκαν, τους ταπείνωσαν παρά τις συνθήκες). Ο δε βασιλιάς των Περσών αποδεκάτιζε συχνά Μήδους και Βαβυλώνιους και άλλους λαούς κάθε φορά που αναπτερωνόταν το ηθικό τους από την ανάμνηση του περασμένου μεγαλείου τους. Το πρόβλημα τούτο είναι καθολικό και αφορά όλα τα πολιτεύματα, ακόμη και τα σωστά. Τα κατά παρέκβαση πολιτεύματα το πράττουν τούτο αποβλέποντας στο ίδιον συμφέρον, ωστόσο και εκείνα που αποβλέπουν στο γενικό συμφέρον, πάλι το εφαρμόζουν.

Αριστοτέλης, Πολιτικά Γ’

Όλοι οι ενήλικες Εφέσιοι θα πρέπει να πάνε να κρεμαστούν και να αφήσουν την πόλη στα αμούστακα παιδιά, αφού τον πιο άξιο άνδρα ανάμεσά τους, τον Ερμόδωρο, τον εξόρισαν λέγοντας: «Κανένας από εμάς να μην είναι πιο άξιος, κι αν υπάρχει τέτοιος, ας ζει αλλού και με άλλους».

Ηράκλειτος

cebfcf83cf84cf81ceb1cebaceb9cf83cebccebfcf823

«Τὸν ἐξοστρακισμὸ λοιπὸν τοῦ Θεμιστοκλῆ τὸν ἀποφάσισαν οἱ Ἀθηναῖοι, θέλοντας νὰ περιορίσουν τὴν πολιτικὴ δύναμη καὶ τὴν ὑπεροχή του, ὅπως συνήθιζαν νὰ κάνουν γιὰ ὅλους ἐκείνους ποὺ νόμιζαν ὅτι ἀποχτοῦσαν δύναμη μεγάλη καὶ ἀσυμβίβαστη πρὸς τὴν ἰσότητα ποὺ ἀπαιτεῖ ἡ δημοκρατία. Γιατὶ ὁ ἐξοστρακισμὸς δὲν ἦταν τιμωρία, παρὰ ικανοποίηση καὶ κατευνασμὸς τοῦ φθόνου, ποὺ βρίσκει εὐχαρίστηση νὰ ταπεινώνη τοὺς ξεχωριστοὺς καὶ ξεθυμαίνει μὲ αὐτὴ τὴν ἀτίμωση».

Πλούταρχος, Βίος Θεμιστοκλέους

ena-aluto-ainigma-edw-kai-2500-xronia.w_l

Είναι πασίγνωστο ότι η Δημοκρατία της Αθήνας σκότωσε τον Σωκράτη. Παραθέτουμε εδώ ένα απόσπασμα από την απολογία του Σωκράτη που ουσιαστικά δεν ήταν απολογία αλλά μια δίκη της δημοκρατίας από τον Σωκράτη. Το τίμημα ήταν το κώνειο. Ο Σωκράτης υπήρξε αντιδημοκράτης, πολέμιος των ρητόρων και των σοφιστών.

«Ώστε, όπως έλεγα στην αρχή, θα απορούσα αν κατόρθωνα να βγάλω από το μυαλό σας σε τόσο λίγο χρόνο αυτές τις συκοφαντίες που έχουν συσσωρευτεί. Αυτή είναι, άνδρες Αθηναίοι, η αλήθεια, και σας τη λέω χωρίς να σας κρύψω τίποτα απολύτως και χωρίς να παραποιήσω τίποτα. Παρ’ όλο που ξέρω ότι για τον ίδιο λόγο σας γίνομαι μισητός. Αυτό άλλωστε είναι απόδειξη ότι λέω την αλήθεια και ότι από εδώ ξεκινούν οι συκοφαντίες και ότι αυτές είναι οι αιτίες. »

«Εκείνο όμως που έλεγα προηγουμένως, ότι προκάλεσα τη μεγάλη εχθρότητα πολλών ανθρώπων, είναι απολύτως αληθινό. Και αυτό είναι που θα με καταστρέψει, αν με καταστρέ­ψει: δεν θα είναι ούτε ο Μέλητος ούτε ο Άνυτος, αλλά οι συκοφαντίες και ο φθόνος των πολλών. Αυτά στ’ αλήθεια με κατέστρεψαν και νομίζω θα καταστρέψουν στο μέλλον πολλούς άλλους δίκαιους ανθρώπους. Γιατί δεν πιστεύω ότι θα σταματήσει σ’ εμένα το κακό. Θα μπορούσε όμως να πει κανείς: »Δεν ντρέπεσαι, Σωκράτη, που έχεις κάνει τέτοια πράγματα ώστε τώρα να κινδυνεύεις να πεθάνεις;» Κι εγώ τότε θα του έδινα τη σωστή απάντηση, λέγοντας ότι: »Κάνεις λάθος, άνθρωπε, αν νομίζεις πως ένας άνδρας που θέλει να ωφελήσει έστω και λίγο τους άλλους πρέπει να υπολογίζει τον κίνδυνο αν θα ζήσει ή αν θα πεθάνει».

Γιατί να το ξέρετε καλά, άνδρες Αθηναίοι. Αν εγώ από παλιά είχα επιχειρήσει να ασχοληθώ με την πολιτική, από παλιά θα είχα αφανιστεί και ούτε εσάς θα είχα ωφελήσει σε τίποτα ούτε τον εαυτό μου. Και μη μου θυμώνετε που λέω την αλήθεια. Γιατί δεν υπάρχει άνθρωπος που να μπορεί να διασωθεί, είτε από σας είτε από οποιοδήποτε άλλο πλήθος, όταν εναντιώνεται με ειλικρίνεια και εμποδίζει να γίνονται στην πόλη πολλά άδικα πράγματα και παράνομα.

Καταδικάστηκα όχι επειδή δεν μπό­ρεσα να σας πω τα κατάλληλα λόγια, αλλά επειδή δεν μπό­ρεσα να φανώ θρασύς και αναιδής, και επειδή δεν θέλησα να σας πω πράγματα που θα τα ακούγατε πολύ ευχαρίστως, να κλαίω και να οδύρομαι, να πράττω και να λέω πολλά άλλα, κατά τη γνώμη μου ανάξιά μου, σαν αυτά που έχετε συνη­θίσει να ακούτε από άλλους.»

Πλάτων, Απολογία Σωκράτους

Ας μην ξεχνάμε βέβαια κι εκείνον τον υπάνθρωπο κομπλεξικό που έπιασε μια μέρα τον Αριστείδη τον Δίκαιο και του έβαζε λόγια για τον εξοστρακισμό του, μη γνωρίζοντας ότι μιλάει με αυτόν που εχθρευόταν χωρίς να τον γνωρίζει. «Πρέπει να εξοστρακίσουμε τον Αριστείδη τον Δίκαιο» του είπε, κι ο Αριστείδης τον ρώτησε «δε διαφωνώ αλλά γιατί;». Για να απαντήσει ο φθονερός: «Γιατί έχω βαρεθεί να ακούω ο Αριστείδης ο Δίκαιος». Αυτή είναι η δημοκρατία. Για αυτό επιβιώνει. Διότι πάντα οι φθονεροί, οι κομπλεξικοί, οι ανίκανοι, οι κουρασμένοι, οι τεμπέληδες είναι περισσότεροι και φθονούν αυτούς που αγωνίζονται και ξεχωρίζουν. Διότι ο αγών των εξαιρετικών ανθρώπων τους εκθέτει, ρίχνει φως στην αδράνειά τους, τους φέρνει αντιμέτωπους με τον γυμνό άθλιο εαυτό τους. Πάντα στους αιώνες αυτή είναι η μεγάλη μάχη όπου οι άθλιοι στέλνουν τους τίμιους και τους ενάρετους, αυτούς που φωνάζουν την αλήθεια και ξεχωρίζουν, στο κώνειο, στον Γολγοθά ή στην εκτέλεση εν ψυχρώ κάπου στην Κηφισίας.

Σχολιασμός και επιλογή κειμένων:

Αλέξανδρος Καρράς