Δρέσδη 13-15 Φεβρουαρίου 1945: Έγκλημα χωρίς τιμωρία για τους Συμμάχους

Το κείμενο που ακολουθεί είναι από το βιβλίο του Ρεημόν Καρτιέ, του αντικειμενικότερου ιστορικού του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, με τίτλο «Ιστορία του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου». Πρόκειται για ένα έγκλημα που ποτέ δεν δικάστηκε και δεν τιμωρήθηκε. Είχε προηγηθεί η 11η Ιανουαρίου του 1944 με τον βομβαρδισμό του Πειραιά. Μετά τη Δρέσδη ακολούθησε το φρικτό έγκλημα της Χιροσίμα και του Ναγκασάκι. Αυτά είναι ολοκαυτώματα για τα οποία δεν μιλάει κανείς σήμερα.

gettyimages-166558436-1024x1024

Στις 13 Φεβρουαρίου το βράδυ, έχουν φθάσει στο μισό εκατομμύριο περίπου αυτοί που βρίσκονται στην Δρέσδη. Έχοντας πλημμυρίσει τους σταθμούς εμποδίζουν την κίνηση, κατασκηνώνουν στα πάρκα, στις όχθες του Έλβα, γύρω στο Ζβίνγκερ, στην Χόφκιρχε, γύρω σ’ όλα τα αριστουργήματα του Μπαρόκ, που κάνουν την παλιά πρωτεύουσα των Σαξόνων βασιλέων μια ασύγκριτη μαρτυρία του 18ου αιώνος. Αισθάνονται ότι σωθήκαν.

Η πόλη της Δρέσδης είχε υποστεί δυο βομβαρδισμούς, τον ένα στις 7 Οκτωβρίου 1944 και τον άλλο στις 16 Ιανουαρίου 1945. Οι επιθέσεις αυτές είχαν στόχο τους μόνο τις συνοικίες, οπού δούλευαν τα εργοστάσια οπτικών και μερικές άλλες βιομηχανίες. Η ίδια η Δρέσδη δεν έπαθε ούτε μια αμυχή. Λέγεται ανάμεσα στους κάτοικους της, πως η ομορφιά της αποτέλεσε το αντικείμενο μιας συμφωνίας: αν οι Σύμμαχοι σεβασθούν την Δρέσδη, η Λουφτβάφε δεν θα βομβαρδίσει την Οξφόρδη.

Nach den alliierten Luftangriffen vom 13./14. Februar 1945

Η νύχτα της 13ης προς την 14η Φεβρουάριου είναι φωτεινή και ήρεμη. Παρ’ όλη την τραγωδία των προσφύγων και την προσέγγιση των Ρώσων, τα παιδιά της Δρέσδης γιόρτασαν την παραμονή της Σαρακοστής. Μια επίσημη παράσταση δίνεται στο τσίρκο Σαρατσίνι. Στις 10 η ώρα η ΡΑΦ προσφέρει τον φωτισμό: τα χριστουγεννιάτικα δεντρά των μεγάλων φωτοβολίδων βγάζουν απότομα από το σκοτάδι τα μνημεία και τα δρομάκια της παλαιάς πόλεως. Ούτε οι κάτοικοι της Δρέσδης ούτε οι φυγάδες της Σιλεσίας, έχουν δει ως τότε αυτό το θέαμα και πολλοί δεν καταλαβαίνουν την σημασία του. Λίγα λεπτά πριν, το ραδιόφωνο είχε αναγγείλει ότι ένας σημαντικός αριθμός βομβαρδιστικών πλησίαζε την Δρέσδη και είχε δώσει εντολή να κατεβούν όλοι στα καταφύγια. Στο τσίρκο Σαρατσίνι η αναγγελία έγινε από τους κλόουν, που την συνόδευσαν με μερικά αστεία νούμερα. Τα παιδιά και οι μεγάλοι γέλασαν. Κάτω από τα φτερά τους οι πιλότοι και οι βομβαρδιστες των 245 Λάνκαστερ της ΡΑΦ βλέπουν μια γαλήνια πόλη, με τους επιβλητικούς αρχιτεκτονικούς όγκους της και τις κομψές της γέφυρες πάνω από τον Ελβα. Ούτε μια βολή αντιαεροπορικού δεν τους εμποδίζει στην δουλειά τους. Οι πρώτες βόμβες τους πέφτουν στις 10 και 15′. Είναι μεγάλα βλήματα των 4. 000 λιμπρών, που η έκρηξη και η ανάφλεξή τους έχει σκοπό κυρίως να σπάσει τα τζάμια για να απλωθεί ταχύτερα η πυρκαγιά και να διαδοθεί με μεγαλύτερη μανία.

Οι Σύμμαχοι έκαψαν το Αμβούργο την νύκτα της 25ης προς την 26η Ιουλίου 1943. Η καταστροφή της Δρέσδης είναι ακόμα πιο αμείλικτη. Το πρώτο κύμα ακολούθησε, στη 1 και 30′ ένα δεύτερο κύμα δυο φορές πολυαριθμότερο, 529 Λάνκαστερ, έπειτα το μεσημέρι 450 ιπτάμενα φρούρια της αμερικάνικης αεροπορίας. Στόχος των 650. 000 εμπρηστικών βόμβων είναι το κέντρο της πόλεως, ακριβώς ένα τρίγωνο που καλύπτει το σύνολο της ιστορικής συνοικίας, δρόμοι παλιοί και παλιά σπίτια με ξύλινα δοκάρια.

depositphotos-105475926-stock-photo-socks-on-green-grass-with_1_orig

Το δεύτερο κύμα φθάνει πάνω από μια πόλη, που καίγεται από την μια ως την άλλη άκρη με τέτοια ένταση, που, όπως διηγείται ένας από τους πιλότους των αεροπλάνων «μπόρεσα να συντάξω την αναφορά μου με την λάμψη που γέμιζε το εσωτερικό του αεροπλάνου». Δώδεκα ώρες αργότερα τα ιπτάμενα φρούρια ενεργούν τον βομβαρδισμό τους στα τυφλά, μέσα σε μια στήλη καπνού ύψους 5. 000 μ.

Αυτός ο βομβαρδισμός της Δρέσδης είναι από τα πιο ωμά επεισόδια ενός πόλεμου που προκάλεσε τόσες ωμότητες. Η πυρκαγιά παίρνει την μορφή ενός πύρινου κυκλώνα, δυναμώνει μονή της με την βαρομετρική ύφεση ως την στιγμή που ο ουρανός, πιο φιλεύσπαχνος από τους ανθρώπους αδειάζει καταρράκτες βροχής, που σταματούν τις φλόγες. Κανένας αγώνας και καμιά φυγή δεν είναι δυνατή. Αυτοί που μένουν μέσα στα καταφύγια παθαίνουν ασφυξία. Αυτοί που βγαίνουν χάνονται μέσα στην θάλασσα των φλογών. Στο Άλτμαρκτ ένα πλήθος καίγεται ομαδικά σαν δάσος. Εκατοντάδες άτομα πνίγονται στον Έλβα, για να γλιτώσουν από το μαρτύριο της φωτιάς.

Αυτοί που βγαίνουν χάνονται μέσα στην θάλασσα των φλογών. Στο Άλτμαρκτ ένα πλήθος καίγεται ομαδικά σαν δάσος.. Εκατοντάδες άτομα πνίγονται στον Έλβα, για να γλυτώσουν από το μαρτύριο της φωτιάς. Ο Χάουπτμπανχοφ γλύτωσε από την πρώτη επιδρομή, οι χιλιάδες πρόσφυγες που στεγάζει, πιστεύουν πως βρίσκονται εκτός κίνδυνου, έρχεται όμως και δεύτερη επιδρομή χωρίς προειδοποίηση και επιφέρει μια ανείπωτη εκατόμβη.

dresden_

Οι πυροσβέστες της Δρέσδης καταβροχθίστηκαν από την πυρκαγιά κι αυτοί που σπεύδουν από τις γειτονικές πόλεις να βοηθήσουν πολυβολούνται από τα Μούσταγκ, που συνοδεύουν τα ιπτάμενα φρούρια της τρίτης επιδρομής. Η πυρκαγιά παρατείνεται για τέσσερις μέρες, απλώνεται σε 20 τετραγωνικά χλμ και γεμίζει την κοιλάδα του Έλβα με απανθρακωμένα ερείπια.

Η περισυλλογή των πτωμάτων είναι εφιαλτική. Συγκεντρώνουν 20. 000 βέρες μέσα σε δοχεία.. Πέντε πύρες επικήδειες θα υψωθούν στο Άλτμαρκτ και θα ταφούν με το φτυάρι σωροί ανθρωπινής στάχτης ύψους 2 μέτρων. Ο αριθμός των θυμάτων, που είναι αδύνατο να καθοριστεί με ακρίβεια, είναι γύρω στις 135. 000 και κάνει τον βομβαρδισμό της Δρέσδης τον φονικότερο βομβαρδισμό του πόλεμου, ξεπερνώντας και τον βομβαρδισμό της Χιροσίμα.

Όσο κι αν είναι βυθισμένος στην φρίκη, ο κόσμος νιώθει ένα ξάφνιασμα. Στην Βουλή των κοινοτήτων ο υπουργός της Αεροπορίας σερ Άρτσιμπαλ Σίνγκλαιρ υποχρεώνεται να απαντήσει σε δριμύτατες ερωτήσεις. Η ΡΑΦ διογκώνει την βιομηχανική σημασία της Δρέσδης για να δικαιολογηθεί, κανείς όμως δεν τολμά να πει την αλήθεια, ότι δηλαδή ο βομβαρδισμός είχε ζητηθεί από τους Ρώσους, για να αποδιοργανωθούν τα γερμανικά μετόπισθεν μπροστά στο μέτωπο τους στην Σιλεσία.

Από την πλευρά αυτή η αποτυχία είναι πλήρης: ο μεγάλος σιδηροδρομικός κόμβος του Φρήντριχστατ, πολύ κοντά στο κέντρο της πόλεως παραμένει σχεδόν ανέπαφος και οι αμαξοστοιχίες ξαναρχίζουν να κυκλοφορούν από τις 15 Φεβρουάριου. Αντίθετα, ακόμα και μέχρι σήμερα η καταστροφή της Δρέσδης εξακολουθεί να παρέχει στους Ρώσους και στους Γερμανούς κομμουνιστές στοιχεία για ένα κατηγορητήριο εναντίον των Δυτικών.