Φασισμός και Μασονία, μια σχέση μίσους! (Η αυτοβιογραφία μου, Benito Mussolini, «Νέα Γενεά»)

Επισήμανα την αδυναμία της κυβέρνησης και εκείνων που είχαν τοποθετηθεί επικεφαλής εκείνων των νέων επαρχιών. Ένας απ’ αυτούς, ο Κρένταρο, ήταν «δεσμευμένος μέσω του συμβόλου του πολιτικού διαβήτη και τριγώνου στις αθάνατες επιταγές» του ψευδούς φιλελευθερισμού – ξέρετε, επηρεάζονταν από αυτή τη Μασονία που αντιπροσώπευε μέσα στην Ιταλία ένα «δίκτυο ξένων και διεθνιστικών ιδεών».

«Οι Φασίστες, ως έξυπνοι άνθρωποι άξιοι της εποχής στην οποία ζούσαν, με ακολούθησαν σε αυτή τη νέα έννοια της θρησκευτικής πολιτικής. Σε αυτή είχε προσκολληθεί ο πόλεμός μας ενάντια στη Μασονία όπως τη γνωρίζαμε αυτή στην Ιταλία. Ήταν ένας πόλεμος θεμελιώδους σημασίας και ο Φασισμός ήταν σχεδόν ομόφωνος στην απόφασή του να τον πολεμήσει ως το τέλος. Ας μη ξεχνάμε ότι οι Μασόνοι της Ιταλίας εκπροσωπούσαν πάντοτε μια διαστρέβλωση, όχι μόνο στην πολιτική ζωή, αλλά και στα πνευματικά θέματα. Όλη η δύναμη της Μασονίας κατευθυνόταν εναντίον της παπικής πολιτικής, αυτός ο αγώνας όμως δεν αντιπροσώπευε κάποιο πραγματικό και βαθύ ιδανικό. Η μυστική εταιρεία από πρακτικής απόψεως στηριζόταν πάνω σε μια σχέση αμοιβαίας λατρείας, αμοιβαίας βοήθειας, επιζήμιου νεποτισμού και ευνοιοκρατίας. Η Μασονία, για να γίνει πανίσχυρη και για να ολοκληρώσει τις ύπουλες δοσοληψίες της, εκμεταλλεύτηκε την αδυναμία των φιλελεύθερων κυβερνήσεων της Ιταλίας που διαδέχθηκαν η μία την άλλη μετά το 1870 για να επεκτείνει τις μηχανορραφίες της στην γραφειοκρατία, στον δικαστικό κλάδο, στον τομέα της εκπαίδευσης, ακόμα και στον στρατό, έτσι ώστε να κυριαρχήσει πάνω στα νευραλγικά σημεία ολόκληρου του έθνους. Ο μυστικός χαρακτήρας της καθ’ όλη της διάρκεια του εικοστού αιώνα, οι μυστηριώδεις συνελεύσεις της, αποτρόπαιες στις όμορφες κοινότητές μας με το φως του ήλιου και την αγάπη τους για την αλήθεια, έδωσε σε αυτή την αίρεση τον χαρακτήρα της διαφθοράς, μια διαστρεβλωμένη έννοια της ζωής, χωρίς πρόγραμμα, χωρίς ψυχή, χωρίς ηθική αξία.

Η αντιπάθειά μου για αυτή την αηδιαστικής μορφής μυστική εταιρεία φτάνει πίσω στα νιάτα μου. Πολύ παλιότερα, στο σοσιαλιστικό συνέδριο στην Ανκόνα το 1914, είχα φέρει τους συντρόφους μου αντιμέτωπους με ένα δίλημμα: σοσιαλιστές ή Μασόνοι; Αυτή η άποψη είχε θριαμβεύσει πλήρως, παρά την ισχυρή αντίθεση των Μασόνων σοσιαλιστών. Αργότερα, με τον Φασισμό, έκανα την ίδια κίνηση ισχύος. Χρειαζόταν θάρρος. Υπάκουσα στην θετική εντολή της συνείδησής μου και όχι στον καιροσκοπισμό. Η στάση μου δεν είχε κανένα κοινό σημείο με το αντιμασονικό πνεύμα των Ιησουιτών. Αυτοί ενεργούσαν για λόγους άμυνας. Εξάλλου, η εσωτερική οργάνωσή τους ως θρησκευτική κοινότητα είναι σχεδόν παντελώς άγνωστη. Για την ευθεία, μεθοδική και συνεπή πορεία μου στην πολιτική το μίσος της Μασονικής αίρεσης με κυνηγά μέχρι σήμερα. Η Μασονία αυτού του τύπου έχει ηττηθεί στην Ιταλία, αλλά λειτουργεί και συνωμοτεί πίσω από τη μάσκα του διεθνιστικού αντιφασισμού. Έχει αποτύχει πλήρως στο να με νικήσει. Προσπαθεί να με λασπολογήσει, αλλά οι προσβολές δεν βρίσκουν τον στόχο τους. Μηχανορραφεί συνωμοσίες και εγκλήματα, αλλά οι πληρωμένοι δολοφόνοι δεν ελέγχουν τη μοίρα μου. Φλυαρεί για τις αδυναμίες μου και τις υποτιθέμενες οργανικές δυσλειτουργίες του σώματός μου, εγώ όμως είμαι πιο ζωντανός και δυνατός από ποτέ. Αυτός είναι ένας πόλεμος δίχως έλεος, ένας πόλεμος στον οποίο είμαι βετεράνος.

aed1rc

Κάθε φορά που ήθελα να καυτηριάσω δύσκολες καταστάσεις μέσα στην Ιταλική πολιτική ζωή, κάθε φορά που ήθελα να δώσω ειλικρινή, ευθεία και πιστή ηθική ακεραιότητα στο προσωπικό της πολιτικής, είχα πάντα εναντίον μου τη Μασονία! Αυτή η οργάνωση όμως, που σε άλλες εποχές ήταν πανίσχυρη, ηττήθηκε από μένα. Δεν κατάφερε ούτε υπάρχει περίπτωση ποτέ να με νικήσει. Οι Ιταλοί κέρδισαν αυτή τη μάχη για μένα. Βρήκαν τη θεραπεία αυτής της λέπρας. Σήμερα στην Ιταλία ανασαίνουμε καθαρό αέρα· η ζωή έχει εκτεθεί στο φως της ημέρας.»

ΜΟΥΣΟΛΙΝΙ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ

«Η ιταλική μορφή της πολιτικής Μασονίας, που στην αρχή φαινόταν πως είχε προσαρμοστεί στις νέες συνθήκες, δείχνοντας υποταγή στην άνοδο του Φασισμού στην εξουσία, τώρα άρχισαν έναν ανόητο και απατηλό πόλεμο ενάντια σε μένα και στον Φασισμό. Σε μια συνέλευση του Μεγάλου Συμβουλίου ανακοίνωσα πως είναι ανέφικτο κάποιος Φασίστας να είναι συγχρόνως και μέλος της Μασονίας. Σαν αρχηγός στις τάξεις του σοσιαλισμού είχα ήδη ακολουθήσει την ίδια αντιμασονική πολιτική. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι αυτός ο σκοτεινός θεσμός με τη μυστική φύση του είχε πάντα μέσα στην Ιταλία τον τυπικό χαρακτήρα του δωροδοκητή και του εκβιαστή. Δεν έχει καμία σχέση με την προστασία, τον ανθρωπισμό και την καλοσύνη. Όλοι, ακόμα και εκείνοι που ευεργετήθηκαν, είναι πεπεισμένοι ότι η Ιταλική Μασονία δεν ήταν τίποτα άλλο παρά μια κοινωνία αμοιβαίας βοήθειας και κοινού υπέρμετρου θαυμασμού των μελών της. Όλοι ξέρουν ότι διέχυσε με κάθε τρόπο την λατρεία των προσωπικών συμφερόντων και των μεθόδων των προνομίων και των δολοπλοκιών, παραμελώντας και μισώντας τα δικαιώματα και τα προνόμια της νοημοσύνης και της ηθικής. Ο αγώνας μου κατά της Μασονίας ήταν δύσκολος· φέρω ακόμα τα εμφανή σημάδια του, αλλά για μένα αυτό αποτελεί, για την ειλικρίνειά μου και την ακεραιότητά μου, έναν απ’ τους πολυτιμότερους τίτλους αξίας.»

«Ψηφίστηκε ένας νόμος εναντίον των μυστικών εταιρειών· έτσι επικυρώθηκε νομικά ο αγώνας που έδινε ο Φασισμός εναντίον της Μασονίας. Στην πραγματικότητα, το 1925, ήταν γελοίο να σκεφτεί κανείς ότι θα μπορούσαν να υπάρχουν εταιρείες που είχαν συνταχθεί για να εκτελούν μυστικές νομοθετικές πράξεις, πέρα από τον έλεγχο εκείνου που ήταν η ανώτατη διοίκηση των δημόσιων υποθέσεων και πέρα από τον έλεγχο όλων όσων καλύπτουν κάποια λειτουργία του νόμου.»

image

«Για να είμαι ειλικρινής, πρέπει να προσθέσω ότι ανώτεροι κύκλοι του Βατικανού δεν ήταν πάντα γνωστό ότι εκτιμούσαν το έργο μου, πιθανόν για πολιτικούς λόγους, και δεν με βοήθησαν στα βήματα που τα θεωρούσαν όλοι σοφά. Το έργο μου δεν ήταν εύκολο ούτε ελαφρύ· η Μασονία είχε υφάνει έναν περίπλοκο ιστό αντιθρησκευτικής δραστηριότητας· εξουσίαζε τα ρεύματα της διανόησης· εξασκούσε την επιρροή της στους εκδοτικούς οίκους, στη διδασκαλία, στην απονομή της δικαιοσύνης, ακόμα και σε συγκεκριμένα κυρίαρχα τμήματα των ενόπλων δυνάμεων. Για να σας δώσω μια ιδέα του πόσο μακριά είχαν φτάσει τα πράγματα, αρκεί αυτό το σημαντικό παράδειγμα. Όταν έβγαλα μέσα στη Βουλή τον πρώτο λόγο μου στις 16 Νοεμβρίου του 1922, μετά από την Φασιστική επανάσταση, ολοκλήρωσα επικαλούμενος τη βοήθεια του Θεού στο δύσκολο έργο μου. Λοιπόν, αυτή η πρότασή μου φάνηκε εντελώς παράταιρη μέσα στην ιταλική Βουλή, ένα πεδίο δράσης της ιταλικής Μασονίας, όπου το όνομα του Θεού είχε απαγορευτεί εδώ και καιρό. Ούτε καν το Λαϊκό κόμμα – το υποτιθέμενο Καθολικό κόμμα – δεν σκέφτηκε ποτέ να μιλήσει περί Θεού. Στην Ιταλία, ένας πολιτικός δεν στρέφει καν τις σκέψεις του προς το Θείο. Και, ακόμα και αν σκεφτόταν ποτέ να το κάνει αυτό, ο πολιτικός καιροσκοπισμός και η δειλία θα τον απέτρεπαν, ειδικά σε μια νομοθετική συνέλευση. Έμενε να κάνω εγώ αυτή τη τολμηρή καινοτομία! Και μέσα στην έντονη περίοδο της επαναστάσεως! Ποια είναι η αλήθεια; Ότι η ανοιχτή δήλωση της πίστης είναι σημάδι δύναμης. Έχω δει το θρησκευτικό πνεύμα να ξανανθίζει· οι εκκλησίες είναι και πάλι γεμάτες, οι ιερείς του Θεού εμπνέουν και πάλι σεβασμό. Ο Φασισμός έκανε και κάνει το καθήκον του.»

ΔΟΓΜΑ.png

Από το «Δόγμα του Φασισμού»:

«Το φασιστικό κράτος δε μένει αδιάφορο απέναντι στα θρησκευτικά ζητήματα γενικά, ούτε και σ’ αυτήν την ιδιαίτερη, θετική θρησκεία, που είναι ο Ρωμαιοκαθολικισμός. Το κράτος δεν έχει θεολογία, αλλά έχει ηθική. Στο φασιστικό κράτος η θρησκεία θεωρείται ως μια από τις πιο βαθιές εκδηλώσεις του πνεύματος· επομένως δεν χαίρει μόνο σεβασμού, αλλά και υπεράσπισης και προστασίας. Το φασιστικό κράτος δε δημιουργεί έναν δικό του «Θεό», όπως ήθελε να κάνει ο Ροβεσπιέρος κάποια στιγμή στα ακραία παραληρήματα της Συμβατικής Εθνοσυνέλευσης· ούτε προσπαθεί μάταια να τον διαγράψει από τις ψυχές, όπως κάνει ο μπολσεβικισμός· ο φασισμός σέβεται το Θεό των ασκητών, των αγίων, των ηρώων, και το Θεό έτσι όπως τον βλέπει και προσεύχεται σ’ αυτόν η αγνή και πρωτόγονη καρδιά του λαού.»

«Ο άνθρωπος μπορεί να σφάλει, γιατί η σάρκα είναι αδύναμη. Όχι όμως και το πνεύμα που κυριαρχείται από αληθινή πίστη. Και για την ειλικρίνεια της πίστης μου δεν έχω άλλο μάρτυρα από το Θεό!»

«Πίστεψα στη νίκη των όπλων μας, όπως πιστεύω στο Θεό, στον Κύριό μας, μα ακόμα περισσότερο πιστεύω στο Αιώνιο…»

ΜΠΕΝΙΤΟ ΜΟΥΣΟΛΙΝΙ Η ΑΥΤΟΒΙΟΓΡΑΦΙΑ ΜΟΥ