Εβραϊκό ζήτημα: Η πραγματικότητα και η λύση του

Μια αναφορά στη βιβλιογραφία κατά των Εβραίων και του Σιωνισμού

Το ζήτημα των Εβραίων είναι γνωστό, όπως κι η ιστορία τους κι η θρησκεία τους. Η προκατάληψη εναντίον τους, σε διάφορες στιγμές της ιστορίας των εθνών, υπήρξε πολλές φορές δικαιολογημένη. Έχουν γραφτεί πολλά βιβλία για το θέμα των Εβραίων, ουσιαστικά για τον Σιωνισμό, και άλλα ήταν υπερβολικά και άλλα αληθή. Ένα εξαιρετικό βιβλίο μάλιστα το είχε γράψει ένας Εβραίος κι έχει εκδοθεί εδώ και πολλά χρόνια από τις εκδόσεις «Ελεύθερη Σκέψις». Πρόκειται για το βιβλίο του Μπερνάρ Λαζάρ κι έχει τον τίτλο «Αντιεβραϊσμός». Είναι σε πολύ μεγάλο βαθμό αντικειμενικό και ειλικρινές έργο. Ο Βάγκνερ έχει επίσης γράψει πολλές αλήθειες εναντίον των Εβραίων. Τα βιβλία του Ροζέ Γκαρωντύ επίσης έχουν εξαιρετικό ενδιαφέρον κι έχουν εκδοθεί από τον εκδοτικό οίκο «Νέα Θέσις». Άξιο μελέτης είναι επίσης το βιβλίο του Pranaitis με τίτλο «Το ξεσκέπασμα του Ταλμούδ» όπου συγκεκριμένα αναφέρεται: «Το πρώτο μέρος πραγματεύεται τις διδασκαλίες του Ταλμούδ σχετικά με τους Χριστιανούς, και το δεύτερο μέρος τους κανόνες τους οποίους οι Εβραίοι είναι υποχρεωμένοι ν’ ακολουθήσουν όταν ζουν ανάμεσα σε Χριστιανούς». Μια εκπληκτική μελέτη είναι επίσης το έργο «Η αγωνία των Εβραίων» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Νησίδες. Ένα πλήθος ανθρώπων του πνεύματος, της τέχνης και της πολιτικής έχει αναφερθεί στους Εβραίους αρνητικά. Η απέχθεια στους Εβραίους όμως δεν προκλήθηκε από τα φυλετικά τους χαρακτηριστικά αλλά από τις πράξεις τους σε κοινωνικό, οικονομικό και πολιτικό επίπεδο. Τα «Πρωτόκολλα των σοφών της Σιών» δείχνουν σήμερα ότι πράγματι, όσα γράφτηκαν τότε, έχουν πραγματοποιηθεί στην εποχή μας με μαθηματική ακρίβεια. Επίσης, ένα παραδοσιακό μίσος διατηρήθηκε εναντίον τους από τους χριστιανικούς λαούς, για αιώνες, λόγω της σταύρωσης του Χριστού. Ας μην ξεχνάμε τους αγωνιστές του 1821 πως αντιμετώπισαν τους Εβραίους λόγω θρησκευτικής παράδοσης ή τους διωγμούς των Εβραίων από τον Πάπα κατά τον Μεσαίωνα. Ας διαβάσουμε ξανά τον «Εμπορο της Βενετίας» του Σαίξπηρ και τον «Εβραίο της Μάλτας» του Κρίστοφερ Μάρλοου.

maxresdefault

Στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο

Με την εμφάνιση του Εθνικοσοσιαλισμού ο αντισημιτισμός, ο οποίος είχε αναπτυχθεί στην Γαλλία πολύ νωρίτερα και δεν περίμενε τους Γερμανούς, έγινε μια υπερβολή. Για όλα έφταιγε ο Εβραίος πάντα και παντού. Μετά τον πόλεμο, όσοι άρχισαν να ασχολούνται με το Γ’ Ράιχ και συμπάθησαν τις ιδέες του Αδόλφου Χίτλερ, για να αυτοπροσδιορίζονται ως εθνικοσοσιαλιστές αρκούσε να δηλώνουν φανατικοί αντισημίτες. Όμως η ημιμάθεια είναι χειρότερη της αμάθειας.

joseph-goebbels-7

Αυτή η ηλίθια προσέγγιση, αυτή η ρηχή αντίληψη από μερίδα νεοναζιστών, που αποτελούν δυσφήμηση των ιδεών του Εθνικοσοσιαλισμού και την καλύτερη τροφή για τη μηχανή της προπαγάνδας του εχθρού, έρχεται σε κόντρα με τον ίδιο τον Γκαίμπελς:

«Εσείς λέτε ότι είστε αντισημίτης και κατηγορείτε με φανατισμό τους Εβραίους. Για εμάς ο αντισημιτισμός είναι ένα μέρος της ιδεολογίας μας, αλλά δεν είναι το παν. Οι Εβραίοι σίγουρα καταστρέφουν τα Έθνη, αλλά το κάνουν επειδή οι δικοί μας αστοί συνεργάζονται μαζί τους με την ελπίδα ότι θα πάρουν κι αυτοί μερίδιο από την εκμετάλλευση του λαού».1

Ο Υπουργός Προπαγάνδας και Διαφωτίσεως του Λαού του Γ’ Ράιχ είχε τονίσει μάλιστα ότι «οι Εβραίοι σαφώς είναι πρόβλημα αλλά το πρόβλημα δεν είναι τόσο αυτοί όσο οι λευκοί Εβραίοι».2 Εδώ ο Γκαίμπελς αναφέρεται ξεκάθαρα και ουσιαστικά στην εβραϊκή νοοτροπία η οποία εμφανίζεται στους Ευρωπαίους, κάτι που είδαμε και στο παραπάνω απόσπασμα. Εξάλλου αυτό το νόημα είχε και η καύση των εβραϊκών βιβλίων τον Μάιο του 1933. Εκείνη τη νύχτα έγινε μια συμβολική τελετή κάθαρσης του γερμανικού πνεύματος από την εβραϊκή σκέψη. Η παραπάνω σκέψη του Γκαίμπελς, που αποτελεί την αλήθεια, υποστηρίζεται και από τον Ιούλιο Έβολα:

«Δεν έχει νόημα να αποκρύπτουμε το γεγονός: ειδικά σήμερα, είναι οι Ιταλοί εκείνοι που αναρωτιούνται αν τελικά οι Εβραίοι δεν γίνονται ένα είδος αποδιοπομπαίου τράγου, καθώς βλέπουν παντού γύρω τους 100% «Άριους» τύπους να κερδοσκοπούν με θρασύτητα, να αυξάνουν μονομερώς τις τιμές, και να βγάζουν αθέμιτα κέρδη· βλέπουν αριβίστες και – γιατί όχι; — ακόμη και δημοσιογράφους που δεν διστάζουν να καταφύγουν στις πιο ανέντιμες και άδικες μεθόδους για αμφιλεγόμενους σκοπούς.»3

chamberlain_houston_stewart_younger_man_large

Ένας άλλος εθνικοσοσιαλιστής, ο θεωρητικός θεμελιωτής του φυλετισμού στην εθνικοσοσιαλιστική ιδεολογία, ο Χιούστον Στιούαρτ Τσάμπερλαιν, στο έργο του «Τα θεμέλια του δεκάτου ενάτου αιώνος»4 αναφέρει την πιο ουσιαστική άποψη. Είναι πραγματικά βαρετό, σε σημείο μάλιστα που καταντά μεμψιμοιρία και φτάνει στα όρια στης γραφικότητας να κατηγορούμε για όλα τους Εβραίους ενώ εμείς δεν κάνουμε τίποτα για να αλλάξουμε την κατάσταση αλλά και τους εαυτούς μας. Ο Κοντρεάνου είπε «σκοτώστε τον Εβραίο που έχετε μέσα σας» αλλά φαίνεται πως λίγοι κατανόησαν τι είπε ο Καπιτάν της Σιδηράς Φρουράς. Αυτού του είδους ο αντισημιτισμός μας θυμίζει τους δεισιδαίμονες χριστιανούς που κατηγορούν για όλα τον Αντίχριστο που έρχεται, το θηρίο 666 και παντού βλέπουν τα σύμβολα του Σατανά. Ας δούμε λοιπόν τι σοφά που θέτει τα πράγματα ο Τσάμπερλαιν, προσωπικός φίλος του Χίτλερ και γαμπρός του Ριχάρδου Βάγκνερ:

«Το βασικό σημείο εδώ είναι το ζήτημα της θρησκείας, και το αναλύω σε βάθος, όχι μόνο στο πέμπτο, αλλά και στο τρίτο και στο έβδομο κεφάλαιο. Διότι είμαι πεπεισμένος ότι η συνήθης αντιμετώπιση του «εβραϊκού ζητήματος» είναι εντελώς και πάντα επιφανειακή. Ο Εβραίος δεν είναι εχθρός του τευτονικού πολιτισμού και παράδοσης. Ο Χέρντερ ίσως έχει δίκιο στον ισχυρισμό του ότι ο Εβραίος είναι πάντα ξένος προς εμάς και, συνεπώς, εμείς προς αυτόν, και κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί ότι αυτό είναι εις βάρος του πολιτισμού μας. Θεωρώ πως σε αυτό το θέμα έχουμε την τάση να υποτιμούμε τις δικές μας δυνάμεις και να υπερτονίζουμε τη σημασία της εβραϊκής επιρροής. Χέρι-χέρι με αυτό συμβαδίζει η απολύτως γελοία και αποκρουστική τάση να καθιστούμε τον Εβραίο ως γενικό αποδιοπομπαίο τράγο για όλες τις ασχήμιες της εποχής μας. Στην πραγματικότητα, ο «εβραϊκός κίνδυνος» είναι πολύ βαθύτερος, όμως δεν είναι ο Εβραίος υπεύθυνος για αυτό. Αντιθέτως, εμείς το δημιουργήσαμε και εμείς πρέπει να το ξεπεράσουμε.»

Αυτή η μοιρολατρία λοιπόν, γύρω από το τι έχουν κάνει οι Εβραίοι στην Ευρώπη και στο κάθε έθνος, δε βοηθάει πουθενά. Επίσης πρέπει να τονίσουμε ξανά και ξανά ότι το πρόβλημα δεν είναι φυλετικό. Υπάρχουν εξάλλου πολλοί Εβραίοι σήμερα με χαρακτηριστικά….Άρια. Οι υπερβολές της Εθνικοσοσιαλιστικής Γερμανίας ήταν μια προπαγάνδα του ’30 που και πάλι έχει τις ρίζες της στη Γαλλία πριν την εμφάνιση του Χίτλερ. Το πρόβλημα με τους Εβραίους, ξαναλέμε, είναι ξεκάθαρα πολιτικό, οικονομικό και κοινωνικό.

220px-evola-40

Η εβραϊκή «φυλή»

Ο Ιούλιος Έβολα χλεύαζε τις υπερβολές αυτές που υπερτόνιζαν τα φυλετικά χαρακτηριστικά των Εβραίων:

«Και σε καθαρά επιστημονικό, βιολογικό και ανθρωπολογικό επίπεδο, τι γίνεται με το εβραϊκό ζήτημα; Δεν βλέπουν το παράλογο της επίμονης ενασχόλησης αποκλειστικά με αυτό από καθαρά επιστημονική άποψη, ενώ το εβραϊκό ζήτημα στην Ιταλία δεν έχει τεθεί σε βιολογική βάση αλλά ουσιαστικά σε πολιτικό και πνευματικό; Η απαγόρευση των Εβραίων από τη δημόσια ζωή στην Ιταλία δεν πραγματοποιήθηκε επειδή τα χείλη και οι μύτες, ή οι κρανιακοί δείκτες τους ήταν ριζικά διαφορετικοί από εκείνους ορισμένων φυλετικών «Μεσογειακών» προδιαγραφών, οι οποίες είναι επίσης παρούσες στο λαό μας. Αυτό συνέβη με βάση τα έργα τους, τον τρόπο ζωής και τις ενέργειές τους, και το πνεύμα τους. Εν πάση περιπτώσει, από καθαρά ανθρωπολογική άποψη, θεωρώ πως η συζήτηση για μια «εβραϊκή φυλή» είναι μάλλον επικίνδυνη. Είναι γνωστό ότι το σύγχρονο Ισραήλ δεν αποτελεί φυλή σύμφωνα με την επικρατούσα άποψη του σύγχρονου φυλετισμού, αλλά έναν λαό που αποτελείται από αρκετά διαφορετικές φυλετικές συνιστώσες.»5

adolf-hitler-black-678x381

Στο ίδιο πνεύμα, εξάλλου, βλέπουμε να κινείται κι ο ίδιος ο Αδόλφος Χίτλερ στην πολιτική του διαθήκη ή αλλιώς «Σημειώσεις Μπόρμαν». Ο Χίτλερ διαχώρισε ότι οι Εβραίοι δεν είναι μια καθαρή ομοιογενής φυλή, αλλά μια φυλή κοινού πνεύματος, πράγμα το οποίο αποτελεί και τη δύναμή της και για αυτό δεν αφομοιώνεται από κανέναν λαό. Ας δούμε συγκεκριμένα τι είπε στις 13 Φεβρουαρίου του 1945 ο Φύρερ του Γ’ Ράιχ:

«Η φυλετική υπερηφάνεια μας δεν έχει χαρακτήρα επιθετικό, πλην του σημείου εκείνου που αφορά την εβραϊκή φυλή. Υιοθετούμε τον όρο «εβραϊκή φυλή» χάριν σαφήνειας και ευκολίας, διότι στην πραγματικότητα από βιολογικής-γενετικής απόψεως δεν υφίσταται εβραϊκή φυλή. Υφίσταται ωστόσο μία κοινότητα στην οποία ανταποκρίνεται ο όρος αυτός και της οποίας η ύπαρξη καθίσταται αποδεκτή και από τους ίδιους τους Εβραίους. Συνιστά μία πνευματικά ομοιογενή κοινότητα, στην οποία οι ανά τον κόσμο Εβραίοι προσχωρούν εθελουσίως ως μέλη της, ασχέτως της τοποθεσίας στην οποία διαβιούν και της χώρας στην οποία κατοικούν. Σε αυτή την κατηγορία υπάρξεων αποδίδουμε την επωνυμία της εβραϊκής φυλής, η οποία, σημειωτέον, δεν αποτελεί θρησκευτική κοινότητα, παρ’ όλο που η εβραϊκή θρησκεία επιστρατεύεται ως πρόφαση ώστε να παρουσιάζεται παραπλανητικά ως τέτοια. Ούτε αποτελεί ένωση ομάδων που έχουν ως συνεκτικό τους δεσμό τα στοιχεία μιας κοινής θρησκείας.

Η εβραϊκή φυλή είναι κύρια και πρώτιστα μια αφηρημένη φυλή. Έλκει την καταγωγή της, όπως τα ίδια τα μέλη τους δέχονται, από την εβραϊκή θρησκεία, και η θρησκεία του ιουδαϊσμού ασκούσε μία καθορισμένη επιρροή στη διάπλαση των γενικών της χαρακτηριστικών. Πέραν όμως αυτών, δεν αποτελεί κατά κυριολεξία μία αμιγώς θρησκευτική κοινότητα, διότι στις τάξεις της δέχεται επί ίσοις όροις τους πλέον ριζοσπάστες άθεους (σ. Ε.Κ: ο Τζωρτζ Σόρος είναι άθεος κατά δηλωσή του) και ταυτόχρονα τους πιο ευσεβείς πιστούς. Σε αυτά θα πρέπει να συνυπολογιστούν και οι δεσμοί που σχηματίσθηκαν από διώξεις αιώνων, παρά το γεγονός ότι οι Εβραίοι λησμονούν, επειδή τους εξυπηρετεί, πως τις διώξεις αυτές τις προκάλεσαν αυτοί οι ίδιοι. Ο εβραϊσμός δεν διαθέτει τα ανθρωπολογικά εκείνα χαρακτηριστικά γνωρίσματα τα οποία θα του προσέδιδαν τη σφραγίδα μίας ομοιογενούς φυλής. Δεν είναι δυνατόν, ωστόσο, να αρνηθεί κάποιος πως κάθε Εβραίος ανά τον κόσμο διαθέτει μερικές σταγόνες καθαρού εβραϊκού αίματος στις φλέβες του. Αν αυτό δεν ίσχυε, θα ήταν αδύνατο να αιτιολογήσει κανείς την ύπαρξη ορισμένων φυσικών χαρακτηριστικών, τα οποία είναι κοινά σε όλους τους Εβραίους, από το γκέτο της Βαρσοβίας έως τα παζάρια του Μαρόκου και αυτά τα χαρακτηριστικά είναι η φοβερή μύτη, τα διεφθαρμένα ρουθούνια κ.ά.

Μία φυλή που αποτελεί νοητικό προϊόν συνιστά κάτι πιο στέρεο και περισσότερο διαρκές από μια απλή φυλή. Μεταφέρατε έναν Γερμανό στις Ηνωμένες Πολιτείες και θα τον μεταβάλλετε σε Αμερικανό. Ο Εβραίος όμως παραμένει αμετάβλητα Εβραίος, οπουδήποτε κι αν βρεθεί, καθώς πρόκειται για μία ύπαρξη την οποία κανένα περιβάλλον δεν δύναται να αφομοιώσει. Η ιδιομορφία της πνευματικής δομής της φυλής του, καθιστά τον Εβραίο απρόσβλητο από τις αφομοιωτικές τάσεις. Η τεράστια επιρροή που άσκησαν κατά την διάρκεια του 19ου αιώνα, παρείχε στους Εβραίους μία αίσθηση δυνάμεως και τους ώθησε στο να απορρίψουν την μάσκα. Και ήταν ακριβώς αυτό το γεγονός που μας συνειδητοποίησε ώστε να τους αντιμετωπίσουμε ακριβώς σαν Εβραίους. Ενθυμούμενοι μάλιστα τον βαθμό ευπιστίας των Γερμανών, θα κατανοήσετε πόσο ευγνώμονες πρέπει να είμαστε έναντι των πλέον θανάσιμων εχθρών μας, ακριβώς γι’ αυτή την επίδειξη ειλικρίνειας εκ μέρους τους.»

gerjunge6

Εθνικοσοσιαλιστές και Εβραίοι – Άγνωστες αλλά εντυπωσιακές ιστορίες

Πόσοι άραγε γνωρίζουν ότι ο Αδόλφος Χίτλερ έσωσε μια Εβραία; Φαίνεται λοιπόν ότι ακόμα κι ο ίδιος ο Χίτλερ ήξερε να ξεχωρίζει τους ανθρώπους μέσα από τις προσωπικές σχέσεις του. Η γραμματέας του Αδόλφου Χίτλερ, Traudl Junge, μας δίνει πληροφορίες σχετικά με την ιστορία αυτή στο βιβλίο της6:

«Από την άλλη κάτι δεν πήγαινε καλά με τους προγόνους της Μαρλέν. Από την αρχή κιόλας της υπηρεσίας της στον Χίτλερ είχε μιλήσει για το ότι τα χαρτιά της μητέρας της δεν ήταν εντάξει. Η γιαγιά της ήταν έκθετο παιδί (εγκαταλελειμμένο) και δεν μπορούσε να εξακριβωθεί η καταγωγή της. Λόγω τoυ αποδεδειγμένα εθνικοσοσιαλιστικού φρονήματος ολόκληρης της οικογένειας, ο Χίτλερ δεν είχε δώσει και πολλή σημασία στο θέμα, ώσπου ξαφνικά η επιμελής κι εργατική SD7 διαπίστωσε, ότι υπήρχε εβραϊκό αίμα στη γενεαλογία της μητέρας της. Η Μαρλέν τρομοκρατήθηκε, όχι τόσο γιατί κινδύνευε να χάσει τη θέση της κοντά στον Χίτλερ, όσο γιατί πλέον θα ήταν αδύνατο να γίνει γυναίκα ενός άνδρα των SS.8 Ο Χίτλερ είχε μια συζήτηση με την κυρία Φον Έξνερ, όπου είπε: «Λυπάμαι απίστευτα για ‘σας, αλλά καταλαβαίνετε ότι δεν μπορώ να κάνω αλλιώς από το να σας αποπέμψω από την υπηρεσία μου. Μου είναι αδύνατο να κάνω μία εξαίρεση για ‘μένα προσωπικά και να παραβώ τους ίδιους μου τους νόμους, εάν αυτό είναι προς όφελός μου. Όταν γυρίσετε όμως στη Βιέννη θα αριανοποιήσω όλη την οικογένειά σας και θα συνεχίσω να σας πληρώνω τον μισθό σας για έξι μήνες. Επιπλέον σας παρακαλώ, προτού με αφήσετε, να σας φιλοξενήσω μια φορά στο Μπέργκχοφ.»

Κι έτσι η Μαρλέν έφυγε. Παρουσία εμού ανατέθηκε στον Ράιχσλάιτερ Μπόρμαν να πραγματοποιήσει την αριανοποίηση της οικογένειας Έξνερ. Ένα καθήκον, το οποίο ο Μπόρμαν ανέλαβε με μεγάλη απροθυμία, γιατί, όταν φλέρταρε τη γοητευτική Βιεννέζα, δεν είχε καμία τύχη κι αυτό δεν μπόρεσε να της το συγχωρήσει ποτέ.

Και πήρε την εκδίκησή του, διότι μερικές εβδομάδες αργότερα έλαβα ένα πολύ λυπηρό γράμμα από τη Βιέννη, ότι είχαν πάρει απ’ όλα τα μέλη της οικογένειας τα βιβλία του κόμματος και είχαν όλοι τους μεγάλα προβλήματα. Όταν ρώτησα τον Μπόρμαν για το θέμα, είπε ότι θα το τακτοποιούσε. Αλλά πέρασαν και πάλι ολόκληρες εβδομάδες, και τελικά έλαβα ένα συγκλονιστικό γράμμα, ότι η ζωή είχε γίνει πολύ δύσκολη για τους Έξνερ. Η Μαρλέν έπρεπε να εγκαταλείψει την πανεπιστημιακή κλινική, η αδελφή της δεν μπορούσε να σπουδάσει ιατρική, ο αδελφός της έπρεπε να παρατήσει την πρακτική του ως γιατρός, και ο μικρότερος δεν μπορούσε ν’ ακολουθήσει τη σταδιοδρομία του Αξιωματικού.

Ήμουν τόσο εξοργισμένη και αγανακτισμένη, ώστε κάθισα στην κεφαλαιογράμματη γραφομηχανή, αντέγραψα το γράμμα κατά λέξη και πήγα μ’ αυτό στον Φύρερ. Εκείνος έγινε κατακόκκινος από θυμό και φώναξε αμέσως τον Μπόρμαν. Και ο Ράιχσλάιτερ επίσης ήταν κατακόκκινος, όταν εξήλθε από το δωμάτιο του Χίτλερ, και μου έριξε ένα οργισμένο βλέμμα. Ωστόσο τον Μάρτιο έλαβα το χαρούμενο μήνυμα, ότι τώρα ήταν όλα και πάλι εντάξει, ότι όλη η οικογένεια Έξνερ με ευχαριστούσε θερμά κι ότι η αριανοποίηση είχε τελικά πραγματοποιηθεί.»

1503660872_150967_1503763427_sumario_normal

Ο άνθρωπος που ο Χίτλερ θα ήθελε για γιο, ο πολιτικός αρχηγός ενός πραγματικά εξαιρετικού φασιστικού κινήματος, ο Βαλλόνος Leon Degrelle, ομολογεί ότι δεν υπήρξε αντισημίτης ως ηγέτης του REX και μάλιστα είχε Εβραίους στο κίνημά του. Κάποιοι ουδέποτε ακούμπησαν αυτή την μεγάλη μορφή σε αυτό το ζήτημα αλλά θα δεχτούμε ότι δεν το ήξεραν διότι είμαστε πάντα καλοπροαίρετοι. Ασχολούνται όμως με μια Εβραία γκόμενα του Μουσολίνι, προ φασιστικής εξουσίας, και με το ότι ο Ντούτσε δεν κυνήγησε τους Εβραίους ως το 1938. Παρόλα αυτά γνώριζε καλά το εβραϊκό ζήτημα και το χτύπησε στα μέσα του (μπολσεβικισμός, φιλελευθερισμός, μασονία) κάτι που του αναγνώρισαν ο Κοντρεάνου και ο Αδόλφος Χίτλερ. Εξάλλου είχε γράψει πολύ πριν το 1938 μια σειρά άρθρων κατά των Εβραίων σε πολιτικό επίπεδο. Δυο μέτρα και δυο σταθμά για τους ιδεοληπτικούς λοιπόν. Ας δούμε τι γράφει ο ηγέτης του REX:

«Το ζήτημα των Εβραίων όμως είναι ολότελα διαφορετικό. Πριν τον πόλεμο, ουδέποτε το REX υπήρξε αληθινά αντισημιτικό. Οι δημαγωγικές κινήσεις των Εβραίων με εκνεύριζαν, είναι αλήθεια. Όπως επίσης είναι αλήθεια ότι δεν τους είχα και ιδιαίτερα στην καρδιά μου. Δεν μου κάθονταν καλά στο ταπεραμέντο μου. Όμως τους άφηνα στην ησυχία τους. Μπορούσαν να είναι μέλη του REX όπως και οποιοσδήποτε άλλος. Ο αρχηγός του REX των Βρυξελλών, μετά από την εκλογική μας νίκη του 1936, ήταν Εβραίος. Ακόμα και το 1942, εν τω μέσω της γερμανικής κατοχής, ο γραμματέας του αντικαταστάτη μου, του Βικτόρ Ματτίς, ήταν Εβραίος. Τον έλεγαν Κχαν και αυτό τα λέει όλα!»9

Μάλιστα ο Degrelle συνεχίζει πιο κάτω και αναφέρει ότι οι Εβραίοι μεταπολεμικά του είχαν στήσει ενέδρα για να τον δολοφονήσουν. Εδώ έγινε το θαύμα. Μια Εβραία έσωσε τον Leon από το σχέδιο των Εβραίων που θα στερούσε τη ζωή από αυτή τη μεγάλη προσωπικότητα:

«Μια Εβραία ενημέρωσε την αδερφή μου για τα σχέδιά τους, θέλοντας να με ευχαριστήσει, όπως της είπε, που της έσωσα τη ζωή κατά τη διάρκεια του πολέμου. Εκείνον τον καιρό ήμουν, όπως άλλωστε θα έκανε όλος ο κόσμος, αποφασισμένος να σώσω όλους τους ανθρώπους που γνώριζαν και είχαν κάποιο πρόβλημα. Δεν κράτησα όμως λίστα με τα ονόματά τους για μετά τον πόλεμο! Ως εκ τούτου, δεν θυμάμαι καθόλου αυτή την Εβραία που έσωσα και, στη συνέχεια, εκείνη έσωσε εμένα!»

rockwell

Μια Εβραία λοιπόν έσωσε έναν αξιωματικό των SS ο οποίος υπήρξε ηγέτης φασιστικού κινήματος. Μια ακόμα εμπειρία παρόμοια έχει διηγηθεί ο George Lincoln Rockwell για κάποιον Εβραίο ψυχίατρο που τον αντιμετώπισε δίκαια. Ο Rockwell ήταν ήδη αρχηγός του Εθνικοσοσιαλιστικού Κινήματος που είχε ιδρύσει στην Αμερική και μάλιστα με σκληρή ρητορική κατά των Εβραίων, και φυσικά με το σύμβολο της σβάστικας:

«Παρά τις απόψεις του, αυτός ο Εβραίος με ΣΥΜΠΑΘΗΣΕ, και βγήκε κι έγραψε μια ένορκη κατάθεση ότι είχα σώας τας φρένας και ήμουν ικανός να περάσω από δίκη. Αυτός, μαζί μ’ έναν άλλον εθελοντή από το «Αγία Ελισσάβετ», ήταν παρών στις διαδικασίες του habeas corpus, έτοιμος να ρισκάρει για ‘μένα, πράγμα που θα μ’ έβγαζε έξω, αν δεν με είχα βγάλει εγώ πρώτος κερδίζοντας το προσωπικό του νοσοκομείου, ειδικά τον ψυχίατρο που ήταν άμεσα υπεύθυνος της φυλακής ή της «μονάδας» μου.»10

Τονίζει με κεφαλαία γράμματα, όπως συνήθιζε στα κείμενά του, ότι ο Εβραίος τον συμπάθησε. Ένας Εβραίος συμπάθησε έναν ηγέτη ενός ναζιστικού κόμματος, τον Rockwell.

Υπάρχει μια ακόμα κρυμμένη ιστορία ενός φασίστα της Γαλλίας ο οποίος είδε στον Φασισμό τον αληθινό σοσιαλισμό κι οραματίστηκε μια ευρωπαϊκή αυτοκρατορία. Ο διάσημος Γάλλος λογοτέχνης, Pierre Drieu la Rochelle, το 1917 είχε νυμφευτεί την Εβραία Colette Jéramec, αδελφή φίλου του, με την οποία χώρισε το 1921. Όταν πλέον είχε στραφεί στον φασισμό και είχε υιοθετήσει αντισημιτικές αντιλήψεις, ισχυρίστηκε πως ο γάμος πραγματοποιήθηκε για οικονομικούς λόγους και πως δεν ολοκληρώθηκε ποτέ, λόγω της εβραϊκής καταγωγής της γυναίκας του. Ωστόσο αρκετά χρόνια μετά τον χωρισμό τους την έσωσε από την Γκεστάπο, όπως και τον Jean Paulhan.

Είδαμε λοιπόν ότι οι άνθρωποι που δεν είναι φανατικοί, που δεν είναι μισότρελοι, που δεν είναι όλα για αυτούς άσπρο ή μαύρο, την κρίσιμη στιγμή δρουν αναλόγως. Αν κάποιοι θέλουν να είναι αφοριστικοί σήμερα θα έπρεπε να διαγράψουν τον Τσάμπερλαιν, τον Έβολα, τον Degrelle και τον Pierre Drieu la Rochelle. Ενδεχομένως και τον Αδόλφο Χίτλερ αφού έσωσε μια Εβραία αριανοποιώντας ολόκληρη την οικογένειά της, παρότι είχε εβραϊκό αίμα!

Εν πάση περιπτώσει, αν κάποιος πραγματικά θέλει να δώσει λύση στο εβραϊκό ζήτημα ας αποφασίσει να ξεριζώσει από μέσα του την εβραϊκή νοοτροπία και να απορρίψει όλα τα πρότυπα που έσπειρε η προπαγάνδα των ελεγχόμενων, από τους Εβραίους, μέσων μαζικής ενημέρωσης και ψυχαγωγίας. Πολύ σωστά είπε ο Καζαντζάκης σε εκείνη την Σιωνίστρια: «Το ότι κάνατε κράτος θα σας αποδυναμώσει, όσο ήσασταν διασκορπισμένοι μένατε δυνατοί». Γιατί έμεναν δυνατοί; Το είπε ο Χίτλερ σε απόσπασμα που παραθέσαμε πιο πάνω. Ας μην ξεχνάμε την Μαδαγασκάρη την οποία παραδέχτηκε ακόμα και ο Νετανιάχου πριν λίγα χρόνια. Η Μαδαγασκάρη αποτελούσε ακριβώς αυτό που είπε ο Καζαντζάκης και μπορείτε να το βρείτε στο βιβλίο «Ταξιδεύοντας: Ιταλία, Αίγυπτος, Σινά, Ιερουσαλήμ, Κύπρος, ο Μοριάς»! Το να γράφεις σβάστικες επάνω σε εβραϊκά μνημεία είναι πολύ εύκολο. Το να πάψεις να είσαι λευκός Εβραίος είναι το πραγματικά δύσκολο. Ο Τσάμπερλαιν και ο Έβολα υπήρξαν άνθρωποι σοβαροί. Ας ακολουθήσουμε το παράδειγμά τους.

Αλέξανδρος Καρράς

france-antisemitism

1 Βλέπε εδώ.

2 Joseph Goebbels, Der NaziSozi – Fragen und Antworten fuer den Nationalsozialisten (1932)

3 Από το άρθρο με τίτλο «Το Λάθος του Επιστημονικού Φυλετισμού» (1942) που περιλαμβάνεται στο βιβλίο «Άρθρα για τον Φασισμό και τον Εθνικοσοσιαλισμό» και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Νέα Γενεά».

4 Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Νέα Γενεά» το πρώτο μέρος.

5 Από το άρθρο με τίτλο «Το Λάθος του Επιστημονικού Φυλετισμού» (1942) που περιλαμβάνεται στο βιβλίο «Άρθρα για τον Φασισμό και τον Εθνικοσοσιαλισμό» και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Νέα Γενεά».

6 Bis zur letzten Stunde – Hitlers Sekretärin erzählt ihr Leben (Μέχρι την τελευταία ώρα – Η γραμματέας του Χίτλερ διηγείται τη ζωή της), σελίδες 132-133. Μετάφραση Ελένη Παπαδοπούλου.

7 SD: Sicherheitsdienst. Πλήρης τίτλος: Sicherheitsdienst des Reichführers-SS (Υπηρεσία Ασφαλείας του Ράιχσφύρερ των SS). Ήταν η υπηρεσία πληροφοριών των SS και του NSDAP.

8 Η Marlene von Exner ήταν ερωτευμένη με τον αξιωματικό των SS Fritz Darges, όπως αναφέρεται λίγο πιο πάνω στο εν λόγω βιβλίο.

9 Leon Degrelle, Χίτλερ για χίλια χρόνια, εκδόσεις «Νέα Γενεά»

10 Από την μπροσούρα «Πώς να βγεις ή να μείνεις έξω από ψυχιατρείο» που γράφτηκε το 1960 και συμπεριλαμβάνεται στην έκδοση «Ο βίος ενός εθνικοσοσιαλιστή». Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Νέα Γενεά».