Οι θέσεις του Γεωργίου Παπαδοπούλου για τον Ελληνισμό και τον Χριστιανισμό

Ευχαριστούμε τον συγγραφέα και ερευνητή Μάνο Χατζηδάκη για την παραχώρηση των αποσπασμάτων που ακολουθούν από την εξαιρετική έκδοση του οίκου «Πελασγός» με τίτλο «Η ιδεολογία του Γεωργίου Παπαδοπούλου». 

Όλοι αύριο την Κυριακή στην ημερίδα που οργανώνει ο Μάνος Χατζηδάκης για τα 100 χρόνια από τη γέννηση του Γεωργίου Παπαδοπούλου στο ξενοδοχείο «PRESIDENT».

57155087_1503068376490634_7425665414429933568_n

57eff2c2-a671-487f-b313-6df72241fbd9_1

«Χωρίς τό Ἑλληνικόν καί Χριστιανικόν πνεῦμα, πού συνε­νοῦ­νται μόνον εἰς αὐτήν τήν γωνίαν τῆς γῆς, δέν εἶναι δυνα­τόν νά ζήσουν οἱ ἄνθρωποι». «Τό Πι­στεύω μας» τόμος Γ΄, σελ. 25.

«Δέν ἔχομεν ἡμεῖς οἱ Ἕλληνες ἀνάγκην ἐπεξεργασίας νέων ἰδε­ω­δῶν, νέων ἀξιῶν, νέων θέσεων. Αἱ θέσεις τοῦ Ἑλληνικοῦ Πο­λι­τισμοῦ καί τοῦ Χριστιανισμοῦ εἶ­ναι ἀναλλοίωτοι ὡς κανό­νες ζω­ῆς…». «Τό Πι­στεύω μας» τόμος Ε΄, σελ. 43.

«Ὁ νεολογισμός «ἑλληνοχριστιανικός πολιτισμός» σημαίνει τόν πο­λιτισμόν, ὅστις διεμορφώθη ὑπό τήν ἐπίδρασιν τοῦ ἀρ­χαίου Ἑλληνικοῦ πνεύματος ἐν συνδυασμῶ πρός τάς θρη­σκευ­τικάς καί ἠθικοκοινωνικάς ἀρχάς τῆς Χριστιανικῆς διδα­σκα­λίας. Ἡμεῖς δέ οἱ Ἕλληνες κατ’ ἐξοχήν φέρομεν τήν βα­ρεῖαν εὐ­θύνην τῆς ἐπικρα­τή­σεως τῶν ἀρχῶν τοῦ πολι­τισμοῦ ἤ τῶν πο­λι­τι­σμῶν τούτων. Διότι διακηρύσσομεν, ὅτι ὁ σημερινός κόσμος δια­πνέεται ἤ πρέπει νά διαπνέεται ἀπό τάς ἀρχάς τοῦ Ἑλλη­νικοῦ πνεύματος καί τῆς Χρι­στιανικῆς διδασκαλίας ἅτινας ἐνε­στε­ρνίσθησαν οἱ Ἕλληνες καί ἐνηρμόνισαν τόν πολιτισμόν των πρός τό νέον φῶς τοῦ Χρι­στια­νισμοῦ. Ἡ βασική ἔλλειψις διά τό σημερινόν Ἑλληνικόν Ἔθνος εἶναι, ὅτι δέν ἔχει συστη­ματο­ποι­η­θεῖ ἤ -θά ἀποτολμήσω τήν ἔκφρα­σιν- κωδικο­ποιηθῆ, παρά τι­νος τῶν πνευματικῶν διδασκά­λων του, ἡ φιλοσο­φία ἤ ἡ κο­σμο­θεωρία αὕτη ἐπί τῆς ὁποίας ἡ Ἑλλάς ἔστή­ριξεν τά πεπρω­μένα της, τούς προσανατολισμούς της καί τήν ἐν γένει ἐξέλιξίν της, διά τῆς ὁποίας ἡμεῖς οἱ Ἕλληνες «ζῶ­μεν, κινού­μεθα καί ἐσμέν». Ἔτσι, ἔχει δίκαιον ὁ Ἕλλην, ὁ ὁποῖ­ος λέγει: «Σύμφωνοι εἴ­μεθα. Ὑπάρχει παράδοσις καί συνείδησις τοῦ πο­λι­τισμοῦ τού­του, ἀλλά δέν ὑπάρχει ἡ ἔκφρασις διά νά ἀποκρυ­σταλλώσωμεν τάς κατευθύνσεις τῶν ἀρχῶν παιδείας»».

-10.JPG

«Ἐάν διασπάσωμεν τόν ὅρον «Ἑλληνοχριστιανικός», ἔχομεν ἀνα­φοράν εἰς δύο θεωρίας, τάς ἀρχάς τῶν ὁποίων συνυφαί­νο­μεν ἁρμονικῶς, ἀντί νά ἔχωμεν ἕνα νεφέλωμα κοσμοθεω­ρη­τικόν. Ἐάν λοιπόν εἴπωμεν: «τοῦ Ἑλληνικοῦ καί τοῦ Χρι­στια­νικοῦ Πο­λιτισμοῦ» ἔχομεν τήν σαφήνειαν… Διότι δυνά­με­θα νά ξεχω­ρί­ζομεν τά ἀναφερόμενα εἴτε εἰς τό χριστιανικόν, εἴ­τε εἰς τό Ἑλ­ληνικόν πνεῦμα. Καί ἐπί τῆ βάσει τούτων νά ἀπο­βλέψωμεν εἰς τήν κατεύθυνσιν τῆς Ἐθνικῆς ἀγωγῆς τῶν Ἑλλή­νων, διά νά δημιουρ­γήσωμεν ἕνα νέον ξεκίνημα, μίαν νέαν ἀφε­τηρίαν, ἡ ὁποία θά εἶναι σαφῶς Ἐθνική». «Πρακτικά Συζη­τήσεων ἐπί τοῦ Συντάγματος 1968» σελ. 111 – 112.

«Ἕλλην ἑπομένως, κατά τήν φυλετικήν κατάγω­γήν καί τήν Ἐ­θνικήν συνείδησιν καί Χριστιανός κατά τό περιεχό­μενον τῆς πίστεως, εἶναι τό δίπτυχον, τό ὁποῖον μέ τόν πλοῦτον τῶν γνώ­σε­ων, τῶν παραδόσεων καί τῶν ἱστο­ρικῶν δεδομένων, περι­γρά­φει τό ἰδανικόν δι’ ἡμᾶς… Ἕλληνες – Χριστιανοί πρέπει νά ξα­να­γίνωμεν. Πρός τόν Ἕλληνα – Χριστιανόν πρέπει νά κατα­τεί­νω­μεν ὡς ἄτομα…». (29 Μαρτίου 1968)