Εθνικιστές ή φυλετιστές, ή και τα δύο;

Γράφει η Ελένη Παπαδοπούλου

Ένα θέμα, το οποίο έχει διχάσει ανά καιρούς τον εθνικιστικό χώρο, είναι η σύγχυση που παρατηρείται μεταξύ των όρων «εθνικισμός» και «φυλετισμός». Για κάποιους αυτές οι έννοιες είναι αλληλοσυγκρουόμενες, ενώ για άλλους αλληλοσυμπληρούμενες. Άλλοι ισχυρίζονται πως η φυλή είναι άνευ σημασίας και μόνο το έθνος πρέπει να μας ενδιαφέρει, ενώ άλλοι δηλώνουν περήφανα «εγώ δεν είμαι εθνικιστής, είμαι φυλετιστής». Παρακάτω θα προσπαθήσω να διασαφηνίσω τους όρους «έθνος» και «φυλή», ώστε να σταματήσει πλέον αυτή η ανούσια διαμάχη.

Θα ξεκινήσω από τον όρο «φυλή», με την καθαρά ανθρωπολογική έννοια και όχι μ’ εκείνη που είχε κατά τον 19ο και 20ο αιώνα (π.χ. «ελληνική φυλή», δηλαδή «ελληνικό έθνος»). Η φυλή λοιπόν αποτελείται από ένα σύνολο ανθρώπων με κοινά γενετικά χαρακτηριστικά. Φυσικά μέσα σ’ αυτό το σύνολο θα υπάρχουν και διαφοροποιήσεις, οι λεγόμενες υπο-φυλές ή φαινότυποι, όμως δεν παύουν όλα αυτά τα υποσύνολα να υπόκεινται στο αρχικό, ενιαίο σύνολο, το οποίο καθορίζεται όχι μόνο από το χρώμα του δέρματος, αλλά κι από διάφορους άλλους δείκτες, απλοομάδες κ.ά.

Νέλλη Σουγιουλτζόγλου (1899 – 1998), γνωστή ως Nelly's από την ...

Τα έθνη αποτελούν επίσης υποσύνολα της φυλής, όχι όμως με την αμιγώς βιολογική έννοια, αλλά περισσότερο με πνευματική. Δηλαδή, ενώ είναι προϋπόθεση το έθνος να έλκει κοινή καταγωγή (να ανήκουν τα μέλη του στην ίδια φυλή), είναι δυνατόν εντός του να υπάρχουν περισσότεροι από ένας φαινότυποι (υποφυλές). Για παράδειγμα, το ελληνικό έθνος αποτελείται κατά το μεγαλύτερο μέρος από μεσογειακούς και αλπικούς φαινότυπους, αλλά θα βρούμε μέσα σ’ αυτό και διναρικούς και σε πολύ μικρότερο ποσοστό και νορδικούς. Τον καθένα απ’ αυτούς τους φαινότυπους μπορούμε να τον εντοπίσουμε σε οποιοδήποτε άλλο έθνος εντός της λευκής φυλής σε μεγαλύτερο ή μικρότερο ποσοστό. Τι είναι όμως αυτό που κάνει Έλληνα τόσο έναν μεσογειακό όσο κι έναν διναρικό; Η κοινή συνείδηση. Η κοινή πορεία κι εξέλιξη μέσα στην ιστορία, η κοινή γλώσσα, τα κοινά ήθη, ο κοινός πολιτισμός, η κοινή παράδοση. Το ομότροπον. Το όμαιμον, δηλαδή, είναι μεν προϋπόθεση όσον αφορά το υπερσύνολο της φυλής, αλλά όχι όσον αφορά τα υποσύνολα. Η φυλή αφορά καθαρά το βιολογικό σκέλος, είναι σκέτο αίμα, ενώ το έθνος προϋποθέτει και κοινά πνευματικά χαρακτηριστικά, είναι αίμα και πνεύμα.

Για να το θέσω πιο απλά: βλέποντας έναν λευκό άνθρωπο, απλά βλέποντάς τον, μπορείς να διακρίνεις με βεβαιότητα ότι ανήκει στη λευκή φυλή και μόνο να υποθέσεις την εθνικότητά του, χωρίς να είναι απαραίτητο ότι θα «πέσεις μέσα». Ένας ατλαντομεσογειακός φαινότυπος π.χ. είναι πιο πιθανό να πεις ότι είναι Έλληνας, Ιταλός, Ρουμάνος ή Γάλλος. Δεν μπορείς να το γνωρίζεις, αν δε μιλήσεις μαζί του. Μόνο κοιτάζοντάς τον όμως μπορείς να πεις ότι ανήκει στη λευκή φυλή. Το ίδιο κι αν συναντήσεις κάποιον με νορδικά χαρακτηριστικά. Αυτομάτως θα υποθέσεις πως είναι Σουηδός, Νορβηγός, Ολλανδός ή Γερμανός. Κι όμως, θα μπορούσε να σε βγάλει ψεύτη και να είναι Έλληνας. Τι θα συνέβαινε όμως, βλέποντας έναν έγχρωμο άνθρωπο, είτε μαύρο, είτε ερυθρόδερμο, είτε με σχιστά μάτια; Αυτός σίγουρα δε θα υπέθετες πως είναι Έλληνας, γιατί εξ αρχής δεν είναι καν λευκός.

kARTson: Νέλλη Σουγιουλτζόγλου Nelly's Παραλληλισμοί.

Τίθεται λοιπόν το ερώτημα: εμείς πρέπει να είμαστε εθνικιστές ή φυλετιστές; Απάντηση: εθνικιστές. Το να είσαι εθνικιστής, προϋποθέτει να είσαι και φυλετιστής. Δεν μπορείς να είσαι εθνικιστής και να μην είσαι φυλετιστής. Το αντίθετο όμως δεν ισχύει. Ο εθνικιστής, για να διαφυλάξει το έθνος του, εξυπακούεται πως θα προσπαθήσει να το διαφυλάξει και βιολογικά. Ο δε φυλετιστής-μη εθνικιστής ενδιαφέρεται μόνο για το φυλετικό/βιολογικό σκέλος, αδιαφορώντας για όσα χαρακτηρίζουν τα επιμέρους έθνη. Δεν τον πειράζει η επιμειξία μεταξύ λαών εντός της ίδιας φυλής, ένας λευκός διεθνισμός δηλαδή. Δεν τον ενοχλεί η σύμμειξη – άρα και η απώλεια εν τέλει – των εθνικών και τοπικών παραδόσεων, γλωσσών κλπ. Μόνο η φυλή βιολογικώς. Ωστόσο είναι οι πνευματικοί δεσμοί αυτοί που συνιστούν ένα έθνος, άρα δηλώνοντας κάποιος ότι είναι φυλετιστής, αλλά όχι εθνικιστής, είναι σαν να φτύνει στα μούτρα τους προγόνους του χάριν κάποιας ευρύτερης γενετικής συγγένειας, αγνοώντας τους πνευματικούς δεσμούς.

Δε γίνεται να βάλω τον όποιον Ευρωπαίο ίσα κι όμοια με τον Έλληνα, γιατί απλά δε μας δένει κάτι περισσότερο από το αίμα, όπως είναι αδύνατο να βάλω τον τριτοξάδερφό μου ίσα κι όμοια με τον αδερφό μου, πόσο δε μάλλον όταν αυτός ο τριτοξάδερφος μου έχει φερθεί άδικα ή μ’ έχει βλάψει στο παρελθόν. Θα υποστηρίξω τον κάθε Ευρωπαίο απέναντι στον αλλόφυλο, ως πιο κοντινό σε ‘μένα, αλλά ως εκεί. Πάνω ή ίσα με τον Έλληνα δεν μπορεί να μπει. Γιατί με το έθνος μου δε με συνδέει μόνο το αίμα ως ύλη, αλλά και οι μνήμες που ρέουν μέσα του, ο νους, η συνείδηση, το συναίσθημα.

OTTO SKORZENY - Εκδόσεις ΘΟΥΛΗ - ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ

Σημείωση Αλέξανδρου Καρρά: Αφήνω προς μελέτη και συμμόρφωση τα όσα έγραψε στο βιβλίο του ο Όττο Σκορτσένυ και το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Eurobooks:

«Στην Πιάτσα Βενέτσια της Ρώμης άκουσα για πρώτη φορά τον Μπενίτο Μουσολίνι. Μιλούσε σε ένα μεγάλο πλήθος από τον εξώστη του κτιρίου  της παλαιάς αυστριακής πρεσβείας. Ο Ντούτσε μου έκανε καλή εντύπωση και ξαφνικά ανακάλυψα ότι εκεί, ανάμεσα στους Ιταλούς, η προκατάληψη μου κατά της Ιταλίας εξαφανίστηκε. Γενικά έκανα παρόμοιες διαπιστώσεις κατά την διάρκεια των ταξιδιών μου σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες αντιλαμβανόμενος ότι οι Ευρωπαίοι είμαστε μια μεγάλη οικογένεια, στους κόλπους της οποίας μπορούμε όλοι να συμβιώσουμε αρμονικά, αρκεί να σεβόμαστε ο ένας τον άλλο και να διαφυλάττουμε αυτά που καθιστούν το κάθε έθνος διαφορετικό. Η Ευρώπη αποτελεί ένα ουράνιο τόξο εθνών, τα χρώματα των οποίων πρέπει να παραμείνουν καθαρά και διακριτά.»

Όττο Σκορτσένυ, Οι καταδρομικές μου επιχειρήσεις, εκδόσεις Eurobooks

Το απόσπασμα στα γερμανικά:

An der Piazza Venezia in Rom hörte ich zum erstenmal Benito Mussolini, der vom Balkon der 1916 beschlagnahmten alten österreichischen Botschaft feierlich zur Menge sprach. Da mir der Duce einen guten Eindruck machte, stellte ich plötzlich auch fest, daß hier unter den Italienern meine Vorurteile gegen Italien verschwanden. Bei meinen Reisen durch verschiedene Länder Europas machte ich im übrigen eine ähnliche Feststellung und fand: Wir sind wie eine große Familie und könnten uns leicht mit jedermann verstehen unter der Bedingung, daß wir uns gegenseitig respektieren und daß jeder von uns das, was seine Besonderheit ausmacht, bewahrt. Europa ist wie ein Regenbogen aus Nationen, deren Farben klar und getrennt bleiben müßten.

Meine Kommando Unternehmen

Ας δούμε τώρα κάτι ακόμα από τον αγαπημένο του νεοναζιστικού χώρου που πολεμά με λύσσα τον ελληνικό εθνικισμό και κάθε εθνικισμό πλην του γερμανικού:

«Ο Ντούτσε από την εποχή της σύλληψης του (25 Ιουλίου 1943) τόσο στην Πόνζα όπως και στην Σάντα Μανταλένα και στο Κάμπο Ιμπερατόρε, είχε διαθέσιμο πολύ χρόνο για να σκεφτεί για αυτά τα προβλήματα. Από αυτόν ξεχώρισα την φράση: ‘‘Δεν αισθανόμαστε Ιταλοί γιατί είμαστε Ευρωπαίοι, αλλά αισθανόμαστε Ευρωπαίοι γιατί είμαστε Ιταλοί».»

Der Duce hatte seit seiner Gefangennahme (am 25. Juli 1943) sowohl in Ponza, als auch in Sta. Maddalena und auf dem Campo Imperatore Zeit genug zur Verfügung, um über diese Probleme nachzudenken. Von ihm habe ich mir den Satz gemerkt: « Wir fühlen uns nicht als Italiener, weil wir Europäer sind, sondern wir fühlen uns als Europäer in dem Maße, in dem wir uns wirklich als Italiener fühlen».

Το συμπέρασμα είναι πολύ απλό λοιπόν: Είμαστε Έλληνες κατά πρώτον και κατά δεύτερον Ευρωπαίοι και κάθε έθνος ας αγωνιστεί για την αυτοσυντήρησή του ώστε με τον τρόπο αυτό να διατηρηθούν όλα τα λευκά έθνη και να διασωθεί η λευκή φυλή. Το ανακάτεμα των λευκών εθνών είναι διεθνισμός κι η προώθησή του γίνεται εκ του πονηρού σε μια εποχή που ο εθνικισμός διώκεται σε μια προσπάθεια εξάλειψης των λευκών εθνών-κρατών. Θα συνεχίσουμε να υπερασπιζόμαστε τις εθνικότητες και τη διατήρηση των συνόρων των εθνών της Ευρώπης, τις εθνικές ταυτότητες και παραδόσεις ώστε «τα έθνη της Ευρώπης να μείνουν καθαρά και διακριτά»! Θα μαχόμαστε όμως ταυτόχρονα και κατά της ξενομανίας όπως κάνουμε τόσα χρόνια. 

Εργο της 4ης Αυγούστου

Στο τελευταίο του άρθρο κατά του Βενιζέλου ο Ιωάννης Μεταξάς στις 23 Ιανουαρίου του 1935 θα δώσει ξεκάθαρη φυλετική κατεύθυνση:

«Μη απατώμεθα, «άνθρωποι» υπάρχουν μόνο ζωολογικώς. Ψυχικώς όμως υπάρχουν «Έλληνες», υπάρχουν «Τούρκοι», υπάρχουν «Γάλλοι», «Άγγλοι», «Γερμανοί», «Βούλγαροι», κλπ. Ο κάθε άνθρωπος βλέπει την ζωήν, διανοείται και δρα δια του πρίσματος της εθνικότητος του, της φυλής του. Η Φυλετικότης είναι φυσιολογικόν φαινόμενον. Πρέπει να εννοήση τούτο καλά η ελληνική νεότης δια να εύρη τον δρόμον της».

Ο Ιωάννης Μεταξάς ήταν ένας πιστός Έλληνας, με ελληνική σκέψη, με ελληνική ψυχή, με γνήσιο ελληνικό χαρακτήρα:

«Σε αυτή την ζωή δεν ημπορεί να είμαι τίποτε άλλο παρά Έλληνας, και δεν εννοώ πολίτης και υπήκοος του Ελληνικού Κράτους, αλλά Έλληνας στο αίσθημα και στην ψυχή, ένα άτομο μέσα στην ατέλειωτη σειρά του παρελθόντος, του παρόντος και του μέλλοντος της ράτσας μου, αλλά άτομο αναπόσπαστο…» (27 Μαρτίου 1931)

Τι υποστήριζε όμως ο Βενιζέλος; Απλά πράγματα: Στις 20 Δεκεμβρίου του 1930 ο Βενιζέλος θα υποστηρίξει τους ισχυρισμούς του Κεμάλ για την άρια καταγωγή των Τούρκων η οποία τόνιζε πως ήταν κοινή με των Ελλήνων. Συγκεκριμένα εκφώνησε τα ακόλουθα λόγια σε ένα λόγο του στη Βουλή: «Οι Τούρκοι υποστηρίζουν και δικαίως νομίζουν ότι είναι Άριοι έχοντες βεβαίως και μέρος αίματος έξωθεν. …εγώ δεν κατά την παρέλασιν, η οποία εγένετο εν Αγκύρα και εις την οποίαν παρέστην, είδον ένα μεγάλον αριθμόν στρατιωτών και προσκόπων με μάτια χρώματος μπλε.»

Τίποτα δεν είναι παράξενο, ο Κώστας Καραμανλής άλλωστε έγινε κουμπάρος του Ερντογάν. ‘Αλλωστε τι χωρίζει Έλληνες και Τούρκους για τον ιδεολογικό πρόγονο της Νέας Δημοκρατίας; Τίποτα:

«Όλοι επίσης γνωρίζουν ότι οι Τούρκοι και οι Έλληνες, ιδίως οι Έλληνες της Μικράς Ασίας και του Πόντου, έχουν εις πολύ μεγάλην αναλογίαν κοινόν το αίμα. Εις πόσους ημπορούν να υπολογισθούν οι Τούρκοι, οι οποίοι ήλθον εκ της Κεντρικής εις την Μικράν Ασίαν; Ολίγαι πιθανώς εκατοντάδες χιλιάδων, αίτινες συνεχωνεύθησαν εις εικοσαπλάσιον, ίσως, γηγενή πληθυσμόν, ο οποίος από μακρού είχεν εξελληνισθή και του οποίου μέρος ήδη εξετουρκίσθη.»

Ο τουρκόφιλος Βενιζέλος και συγγενής του Μητσοτακέικου που υποστηρίζουν οι νεοναζί παρείσακτοι συκοφαντώντας τον Ιωάννη Μεταξά και τον ελληνικό εθνικισμό. Ας μη μιλούν για τουρκοφιλία και φυλετισμό λοιπόν οι υποστηρικτές του εθνικού ολετήρα που ακούει στο όνομα «Ελευθέριος Βενιζέλος» όπου το κοινοβουλευτικό κράτος τιμά με λεωφόρους, αεροδρόμιο και αγάλματα.

Βίντεο: Αλέξανδρος Καρράς Κράτος-Χριστιανισμός-Φυλή