Το «ΟΧΙ» το είπε πρώτα ο Μεταξάς κι ύστερα ο Ελληνικός Λαός

Γράφει ο Αλέξανδρος Καρράς

Το αριστερό αφήγημα μας λέει ότι το «ΟΧΙ» το είπε ο λαός. Το αφήγημα των χιτλερικών εν Ελλάδι μας λέει ότι το «ΟΧΙ» το είπαν οι Άγγλοι. Επίσης, η Αριστερά είναι αυτή που ισχυρίζεται ότι το καθεστώς του Μεταξά ήταν στημένο από τους Άγγλους. Ας διαβάσει κάποιος το βιβλίο του κομμουνιστή Σπύρου Λιναρδάτου για την 4η Αυγούστου. Το χιτλερικό αφήγημα μας λέει τα ίδια. Με λίγα λόγια, σταλινικοί και χιτλερικοί τα βρίσκουν μια χαρά εις ό,τι αφορά τον κοινό τους εχθρό, τον Ιωάννη Μεταξά.

Το ζήτημα είναι όμως αν το «ΟΧΙ» το είπε τελικά ο λαός. Όποιος κοιμάται και δεν του χτυπάει κανείς την πόρτα για να του προσφέρει ένα τελεσίγραφο, δε δύναται να πει κάποιο «όχι». Στις τρεις τα ξημερώματα της 28ης Οκτωβρίου η μόνη πόρτα που χτύπησε η Ιταλία ήταν του Ιωάννη Μεταξά. Ήταν ο άνθρωπος που είχε διαχειριστεί όλες τις κρίσεις των προηγούμενων ετών με εξαιρετική διπλωματία. Είχε προετοιμάσει την Ελλάδα για έναν αμυντικό πόλεμο εκ των βορείων συνόρων, από τα οποία περίμενε την επίθεση της Ιταλίας. Η συμμαχία με την Τουρκία, την οποία είχε ξεκινήσει το 1930 ο Ελευθέριος Βενιζέλος και θεμελίωσε ο Παναγής Τσαλδάρης το 1934, είχε διατηρηθεί χάρη στην αριστοτεχνική εξωτερική πολιτική του Μεταξά. Η Τουρκία ήταν ο φόβος της Βουλγαρίας, κάτι που την κράτησε ουδέτερη την 28η Οκτωβρίου του 1940, ενώ ο Μουσολίνι της είχε προσφέρει την Θεσσαλονίκη ως δέλεαρ για μία από κοινού επίθεση κατά της Ελλάδος. Η αγγλογαλλοτουρκική συμμαχία είχε επίσης εξασφαλίσει ένα ισχυρό μέτωπο στα νότια της Ελλάδος.

Στα βόρεια σύνορα η Ιταλία δεν πείστηκε να γίνει φίλη της Ελλάδος, όσο κι αν προσπάθησε η τελευταία. Ευτυχώς ο Γκράτσι τα γράφει όλα αυτά, όπως κι οι εφημερίδες της εποχής. Η ανανέωση της ελληνοϊταλικής φιλίας ήταν πόθος του Μεταξά αλλά και των Άγγλων, των Γάλλων και των Τούρκων. Ως και τις μέρες της Δουνκέρκης ο Τσώρτσιλ επιχειρούσε να κρατήσει τον Μουσολίνι εκτός πολέμου, αλλά ο τελευταίος είχε αποφασίσει να μπει στον πόλεμο μόλις ο Χίτλερ θα είχε εξουδετερώσει την Γαλλία.

Ο Μουσολίνι ζητούσε αφορμές για επίθεση στην Ελλάδα αλλά ο Μεταξάς ήταν πολύ προσεκτικός. Ακόμα και με τον τορπιλισμό της «Έλλης». Το Πολεμικό Συμβούλιο της ιταλικής κυβέρνησης, της 15ης Οκτωβρίου του 1940, είναι αποκαλυπτικό. Τα χιτλερικά αφηγήματα είναι καταγέλαστα. Ευτυχώς ο Γκράτσι, αλλά και ο ίδιος ο Μουσολίνι, είχαν δημοσιεύσει όλα όσα ειπώθηκαν παραμονές της επίθεσης.

Ο Μεταξάς ήταν ο άνθρωπος που είχε διατηρήσει την εξωτερική πολιτική, την οποία είχε χαράξει ο Ελευθέριος Βενιζέλος. Έλαβε λοιπόν το τελεσίγραφο που ολοκληρωνόταν ως εξής:

«Η Ιταλική Κυβέρνησις ζητεί από την Ελληνική Κυβέρνηση όπως δώσει αυθωρεί εις τας στρατιωτικάς αρχάς, τας αναγκαίας διαταγάς ίνα η κατοχή αύτη δυνηθή να πραγματοποιηθή κατά ειρηνικόν τρόπον. Εάν τα ιταλικά στρατεύματα ήθελον συναντήσει αντίστασιν, η αντίστασις αυτή θα καμφθή δια των όπλων και η Ελληνική Κυβέρνησις θα έφερε τας ευθύνας αι οποία ήθελον προκύψει εκ τούτου.»

Το ιταλικό τελεσίγραφο ζητούσε να επιτρέψει ο Μεταξάς, η Ελληνική Κυβέρνηση δηλαδή, να περάσουν τα ιταλικά στρατεύματα και να καταλάβουν στρατηγικά σημεία για να κηρύξουν τον πόλεμο στην Αγγλία, της οποίας ήθελαν να πάρουν την κυριαρχία στη Μεσόγειο.

Ο Μεταξάς, αφού είπε στον Γκράτσι την ιστορική φράση «Alors, c’ est la guerre», ρώτησε ποια σημεία ήταν αυτά που ήθελε να καταλάβει η Ιταλία. Ο Γκράτσι του απάντησε ότι δε γνώριζε. Το πολεμικό συμβούλιο των Ιταλών όμως λέει την αλήθεια κι όχι το τελεσίγραφο. Ο Μουσολίνι ήθελε επέκταση της αυτοκρατορίας του στα ελληνικά εδάφη, πράγματα συμφωνημένα με τον Χίτλερ, μοιρασμένη Ευρώπη σε Γερμανία και Ιταλία. Η Ελλάς αποτελούσε τον ζωτικό χώρο της Ιταλίας, κατείχε μάλιστα ήδη τη Δωδεκάνησο. Κάτι θα δινόταν και στην Αλβανία αλλά και στην Βουλγαρία.

Όλα τα σχέδια του Ντούτσε προσέκρουσαν στον Ιωάννη Μεταξά και στην άψογη προετοιμασία του για την δύσκολη στιγμή. Και φυσικά στην πολιτική διορατικότητά του. Όλα αυτά τα επωμίστηκε ο Μεταξάς και όχι ο λαός.

Ο Μεταξάς είπε το μεγάλο και το πρώτο «ΟΧΙ». Ο λαός όμως είπε όλα τα υπόλοιπα «ΟΧΙ» και μερικά από αυτά τα γνωρίζουμε. Είναι το «ΟΧΙ» του Δουράτσου με την πασίγνωστη ρήση «τα οχυρά δεν παραδίνονται, καταλαμβάνονται». Είναι το «ΟΧΙ» του Δημήτριου Ίτσιου. Ο Στρατός αποτελείται από τον λαό, οι αξιωματικοί και οι στρατιώτες είναι ο λαός. Πρώτος στο «ΟΧΙ» ο Μεταξάς όμως και μετά όλοι οι άλλοι.

Η 28η Οκτωβρίου είναι η ημέρα των Ελλήνων που λένε «ΟΧΙ». Ένας Έλληνας, ο οποίος τιμούσε την ημέρα αυτή και τους πεσόντες του ελληνοαλβανικού μετώπου, είπε το δικό του «όχι» όταν του ζήτησαν οι Αλβανοί να κατεβάσει τις ελληνικές σημαίες. Αυτός ο Έλληνας ήταν ο Κωνσταντίνος Κατσίφας. Αντιστάθηκε στους απογόνους του λαού που είχε κατακτηθεί από την Ιταλία του Ντούτσε, κι από τον οποίο ζητούσαν να τους προσφέρει ελληνικά εδάφη.

Η ιστορία όμως που αφορά όλα τα παραπάνω, και πολλά ακόμα, δε γίνεται να παρουσιαστεί σε ένα άρθρο. Σύντομα θα κυκλοφορήσει το βιβλίο μου με πολλά ντοκουμέντα που καταρρίπτουν όλα τα αφηγήματα της νεοναζιστικής προπαγάνδας αλλά και της πολιτικής ορθότητας.

Οι Έλληνες Εθνικιστές δεν αναγνωρίζουμε κανένα αφήγημα, χιτλερικό, σταλινικό ή δημοκρατικό. Οι Έλληνες Εθνικιστές δεν βάζουμε καμία ιδεολογία και κανένα πολίτευμα πάνω από το Έθνος μας. Οι ιδεολογίες και τα πολιτεύματα είναι για να εξυπηρετούν το Έθνος κι όχι το Έθνος να εξυπηρετεί τις ιδεολογίες και τα πολιτεύματα. Να θυμάστε πως η εξωτερική πολιτική καθορίζεται από τον γεωγραφικό χάρτη κι όχι από τις ιδεολογίες και τα πολιτεύματα.

Ο Αλέξης Τσίπρας στο Αμβούργο | Πολιτική | DW | 29.09.2012

Με το «ΟΧΙ» του Μεταξά ο λαός πήγαινε να πολεμήσει τους Ιταλούς με το χαμόγελο στα χείλη. Το «ΟΧΙ του Ελληνικού Λαού ο Αλέξης Τσίπρας με το χαμόγελο στα χείλη το έκανε «ΝΑΙ».

Ζήτω ο Ιωάννης Μεταξάς!

Ζήτω η Ελλάς!

Δόξα και Τιμή στους Πεσόντες!

Ζήτω ο Κωνσταντίνος Κατσίφας!