Ν. Καζαντζάκης: «Μα εσύ είσαι η Στρατηγίνα της ράτσας μου, η οδηγήτρα του Γένους των Ελλήνων»

Μα εσύ είσαι η Στρατηγίνα της ράτσας μου, η οδηγήτρα του Γένους των Ελλήνων, η Παντάνασσα ψυχή της Ρωμιοσύνης! Πότε με τον ακριβό καμουχά της Αθηνιώτισσας, η ευγενική κι από μεγάλο σόι, πότε παλληκαρού στα τέμπλα της Ρούμελης, σα να ‘σφιξεν η σάρκα σου στα χιόνια της Λιάκουρας, πάνου απ’ το Δαδί, πότε γλυκειά νησιώτισσα,…

Ν. Καζαντζάκης: «Φωτιά! Να το μέγα χρέος μας σήμερα, μέσα σε τόσο ανήθικο κι ανέλπιδο χάος»

«Φωτιά! Να το μέγα χρέος μας σήμερα, μέσα σε τόσο ανήθικο κι ανέλπιδο χάος. Πόλεμο στους άπιστους! Άπιστοι είναι οι ευχαριστημένοι, οι χορτασμένοι, οι στείροι. Το μίσος μας είναι χωρίς συβιβασμό, γιατί κατέχει πώς καλύτερα, βαθύτερα από τις ξέπνοες φιλάνθρωπες αγάπες, δουλεύει τον έρωτα. Μισούμε, δε βολευόμαστε, είμαστε άδικοι, σκληροί, γιομάτοι ανησυχία και πίστη, ζητούμε…

Νίκος Καζαντζάκης: «Χρέος έχεις και μπορείς στο δικό σου τον τομέα να γίνεις ήρωας. Αγάπα τον κίντυνο»

Στην «Ασκητική» του Νίκου Καζαντζάκη μπορούμε να διακρίνουμε τη νιτσεϊκή σκέψη σχετικά με την προτροπή προς τον αγώνα και τον διαρκή πόλεμο, όσο και την περίφημη ρήση του «ζην επικινδύνως», σκέψεις που διατύπωσε στο σημαντικότερο βιβλίο του «Τάδε έφη Ζαρατούστρα».  Η ρήση «ζην επικινδύνως» έγινε το σύνθημα των Ιταλών φασιστών (Vivere pericolosamente). Από κει κι…

Ο Νίκος Καζαντζάκης και η Ισπανική Φάλαγγα

«Αν σου πουν πως έπεσα να ξέρεις πως πήγα στο πόστο που με περιμένει εκεί επάνω». – Από το “Cara al Sol”, τον Ύμνο της ισπανικής Φάλαγγας (Κοιτάζοντας τον Ήλιο) «… Ο αρχηγός φαλαγγίτης έκλεισε την πόρτα, έπαψε η βουή. Είναι τριάντα χρονών, κοντός, εύρωστος, με παχύτατο σβέρκο, με χοντρά μπράτσα και γρήγορες απότομες χειρονομίες.…

Η συνάντηση του Καζαντζάκη με τον Μουσολίνι

Περίμενα ανυπόμονα στο Παλάτι Κίτζι να δω τον δυνατόν αυτόν άνθρωπο…Γεννιούνται μέσα σου δύο βεβαιότητες: Ο άνθρωπος αυτός έχει μια πίστη• ο άνθρωπος αυτός δε φοβάται!… Η φωνή του ακούστηκε κουρασμένη, περιφρονητική, ξηρότατη: – Τι θέτε; Δεν άκουσα καλά. – Τι είπατε; Η φωνή του γίνηκε πιο ανυπόμονη κι εχθρική. – Τι θέτε; Μια στιγμή…